Pewnego wieczora podejmowałem obiadem Bono – wokalistę zespołu U2 i innych przyjaciół” – napisał w pierwszej części „Moich kronik” Bob Dylan. „Mijały nocne godziny. Na morzu migotały światła często przepływających frachtowców. Bono zapytał, czy mam jakieś nowe piosenki, jeszcze nienagrane. Tak się złożyło, że miałem. (…) Przejrzał i orzekł, że powinienem je nagrać. Odparłem, że nie mam pewności. (…) A w ogóle to ciężko przychodzi mi nagrywanie, przygotowanie tego wszystkiego.