Przykład idzie niestety, jak zazwyczaj, z góry. Kiedyś Polska, nawet w PRL, miała przyzwoitych socjologów, zazwyczaj wychowanków Stanisława Ossowskiego, a później Stefana Nowaka. Próbowali analizować, a nie brylować w audycjach telewizyjnych, gdzie nie zapraszano by ich nie tylko z powodów ideologicznych, ale dlatego, że uchodziliby za nudziarzy. Kto bowiem chce dziś słuchać wykładów czy dyskusji, które nie mają jednoznacznej odpowiedzi na to, czy partia ta czy inna jest podła, czy polityk ten czy tamten jest aniołem czy łajdakiem.