Najpierw upokorzenie, potem ciągnąca się w czasie agonia i wreszcie śmierć. Na pierwszym planie kamień, jego imiennik. Skała, na której to wszystko miało się opierać. Leży sobie bezładnie, zaraz któryś z oprawców odkopnie ją na bok, żeby nie przeszkadzała. I tak mają sporo na głowie, bo skazaniec zażyczył sobie zawisnąć głową do dołu. Widzimy ich w chwili, gdy zadanie to wydaje się najtrudniejsze, niebezpiecznie igrające z prawami grawitacji. Nie wiadomo jeszcze, czy krzyż uda się postawić, czy może cała misterna konstrukcja runie i przygniecie skazańca, co byłoby równoznaczne z okazaniem mu łaski, skróceniem cierpień. Ale też szczytem upokorzenia – bo czy nawet umrzeć nie można zgodnie z planem i własnym życzeniem?