Stereotyp brudnej kotłowni i uciążliwej pracy takiego kotła odchodzi już w przeszłość. Obecnie jest to ekologiczny i tani sposób na ciepły dom.

[srodtytul]Co do kotła?[/srodtytul]

Co ważne, także paliwo do kotłów automatycznych w postaci węgla brunatnego jest stosunkowo tanie. Zwłaszcza jeśli kupuje się bezpośrednio z kopalni. W takich urządzeniach najlepiej sprawdza się węgiel o granulacji 5 – 20 mm, tak zwany propal. Ma on kaloryczność około 10 kJ. Na ogrzanie 200-metrowego domu miesięcznie potrzeba blisko 10 ton węgla. Cena tego opału kształtuje się od 115 zł za tonę.

– Warto robić zapasy węgla brunatnego w miesiącach letnich – radzi Rafał Tomaszewski, dyrektor ds. handlowych w Kopalni Węgla Brunatnego Sieniawa. – W okresie jesienno-zimowym zapotrzebowanie na ten surowiec jest bardzo duże i po prostu może nie starczyć go dla wszystkich chętnych – podkreśla dyrektor.

Ponadto wszyscy węgla kamiennego do ogrzewania i opału jako zamiennik mogą stosować węgiel brunatny groszek o granulacji 20 – 40 mm lub gruby o granulacji 40 – 300 mm.

Eksperci jednak radzą, aby uważać na węgiel nieznanego pochodzenia, którego przedstawiciel nie może przedstawić certyfikatu jego pochodzenia i kaloryczności. Wtedy bowiem, choć uzyskamy korzystną cenę, możemy otrzymać węgiel bardzo słabej jakości.

[srodtytul] Prosta obsługa – wystarczy wcisnąć guzik[/srodtytul]

Mechanizm działania automatycznych kotłów na węgiel brunatny jest bardzo pomysłowy i prosty. Sercem kotła jest ruszt obrotowy, na którym dokonuje się spalanie. Obroty rusztu sterowane są automatycznie – w zależności od naszego zapotrzebowania na ciepło.

Po rozpaleniu kocioł utrzymuje żar przez kilka dni i nie ma potrzeby rozpalać go codziennie. Nie musimy więc stale kontrolować pracy kotła. Wystarczy zatem tylko zasypać zbiornik i przycisnąć jeden przycisk, a piec sam pobierze odpowiednią ilość węgla do wytworzenia żądanej tempe-ratury.

[srodtytul] Ekologiczna technologia – naprawdę warto[/srodtytul]

Przy okazji kotłów na węgiel brunatny dużo się mówi o sadzy i spalinach. Czy jest tak naprawdę?