Pokrętny i nieudolny prawniczo projekt, operujący enigmatycznym zwrotem o „zadośćuczynieniu”, jest rozmywaniem treści zamierzonej regulacji.Projekt jest w istocie aktem antyreprywatyzacyjnym, sankcjonującym zabór mienia. Jest sprzeczny z art. 2, 20, 21, 23, 31, 32 i 64 obowiązującej Konstytucji RP.
Sposób ustalenia wysokości zadośćuczynienia łącznie z odsunięciem płatności na 15 lat jest w istocie formą usankcjonowania zaboru mienia pod pozorem legalności.
Akty zaboru mienia prywatnego w okresie ich wydania były elementem walki klasowej, w której chodziło o zniszczenie warstwy ważnej gospodarczo, kulturotwórczej i patriotycznej. Prześladowania, na przykład pozbawienie wolności, szczególne zasady odbywania służby wojskowej, utrudnienia w podejmowaniu nauki i studiów, pozbawianie pracy, dotyczyły właścicieli i ich spadkobierców.
Środowiska poszkodowanych wnoszą o wycofanie przedmiotowego projektu, który jest przykładem nieudolności i iluzorycznym rozwiązaniem sprawy reprywatyzacji.
[i]Polska Unia Właścicieli Nieruchomości – Mirosław Szypowski
