Tak, wiem, że to mocne słowa, ale nie sposób sytuacji opisać inaczej. Takim żyjącym wbrew prawom kobiet dzieckiem jest dziewczynka, która kilka dni temu urodziła się w Paragwaju. Jej 11-letnia mama została zgwałcona przez ojczyma, a władze Paragwaju – mimo międzynarodowych nacisków – zdecydowały, że należy pozwolić jej dziecko urodzić. I tak się stało. I mama, i niemowlę czują się świetnie.
Nieco gorzej mają się zaś rzekomi obrońcy praw kobiet, którzy przez kilka tygodni apelowali, by wysyłać listy do Paragwaju z żądaniem abortowania tego dziecka. A gdy się to nie udało, teraz – już po narodzeniu niemowlęcia – dalej przekonują, że jego życie to dramat, którego należało uniknąć. – Nawet jeśli ciąża nie zagrażała życiu, to wymuszanie urodzin było łamaniem praw człowieka – oznajmiła Erica Guevara z Amnesty International.
Niestety, działaczka nie wyjaśniła, w jaki to cudowny sposób fakt, że nie zabito dziecka, złamało czyjekolwiek prawa. I dlaczego prawa matki dziecka (która notabene nie prosiła o aborcję) miałyby być ważniejsze od praw dziecka, które już żyje? A nie wyjaśniła, bo najwyraźniej według niej lepiej dla dziecka jest zostać rozerwanym na strzępy niż narodzonym.
Dla matki też lepiej – wedle Amnesty International – cierpieć całe życie na skutek syndromu poaborcyjnego, niż normalnie, choć za pomocą cesarskiego cięcia, urodzić dziecko, a później na przykład oddać je na wychowanie.
Jeszcze lepszym rozwiązaniem aborcja jest dla tych, którzy ją propagują i przeprowadzają (a przy okazji zarabiają na tym miliardy dolarów). Dzięki takiemu rozwiązaniu można bowiem dziecko pociąć na kawałki, jak to robi Planned Parenthood w Stanach Zjednoczonych, i sprzedać jego narządy firmom, które odpowiednio je już przerobią na leki czy kosmetyki (co opisywał niedawno „Plus Minus").
