Steve McQueen, King of Cool w Planete

Historia Steve McQueena to opowieść o człowieku, który przesuwał granice, łamał zasady, kierował się w życiu własnymi regułami.

- Każdy facet chciał nim być, każda kobieta chciała z nim sypiać, a dziecko – być pod jego opieką – twierdzi Ali MacGraw, jego była żona – druga w kolejności.

Jednak jego droga do sukcesu nie była łatwa. Miał rodziców alkoholików, urodził się pół roku po wielkim kryzysie. Jako nastolatek przebywał w ośrodku dla wykolejonych chłopców, kradł – choć być może z biedy... Kilka razy stamtąd uciekał. Jako 17-latek wstąpił do piechoty morskiej. Trzy lata później, gdy go zwolniono ze służby postanowił iść do szkoły aktorskiej. W 1959 roku rozpoczął naukę w Actors' Studio Lee Strasberga w Nowym Jorku.

- Jestem intuicyjnym aktorem, nie potrafiłbym siedzieć i opowiadać o aktorstwie – deklarował McQueen jako młody aktor.

Mówił, że dla roli zrobiłby wszystko. Porywający na ekranie, uosobienie impulsu, chciał być szybki i był szybki, walczył na śmierć i życie, a żył na całego.

Ćwiczył ciało, trenował sztuki walki – chciał zapanować nad swoim temperamentem. Kolekcjonował samochody, lubił wyścigi samochodowe i motocyklowe. Także z zawodowcami. Zdarzyło się, że wziął udział w wielkim wyścigu motocyklowym nawet ze złamaną nogą. Potem kupił dwa samoloty i nauczył się także latać. - Miał w sobie pasję – wspomina Gary Oldman.

Nie wiedział czy jest aktorem, który się ściga, czy kierowcą, który gra – jak się zwierzał w wywiadach. Kiedy spotkał Neile Adams, pierwszą żonę, był głodującym aktorem, a ona dobrze zarabiającą tancerką. - Musiałem długo za nią biegać – mówił w jednym z wywiadów McQueen dodając, że miłość od pierwszego wejrzenia jest tego warta.

Był świetnym ojcem.

- Gdziekolwiek pracował, zabierał nas ze sobą. To było dla nas cudowne – wspomina syn aktora Chad McQueen.

Steve jako jeden z pierwszych z gwiazdy telewizyjnej stał się gwiazdą filmową. Przydomek „The King of Cool" zyskał po roli w „Wielkiej ucieczce", jednym z najgłośniejszych swoich filmów. Jedyną nominację do Oscara dostał za film „Ziarna piasku".

Kiedy zachorował na raka wspierała go nie tylko ostatnia żona, Barbara Minty, ale także i dwie poprzednie... Zmarł w 1980 roku mając 50 lat i walcząc, by przeżyć życie po swojemu.