Drożej za ciepło

Zakłady ciepłownicze zapowiadają dalsze podwyżki cen za ciepło, uzasadniając to kosztownymi inwestycjami.

– Przedsiębiorstwa muszą się dostosować do nowych wymogów unijnych w zakresie emisji pyłów, dwutlenku siarki i tlenków azotu. Po 2012 r. ciepłownie będą musiały też kupować prawa do emisji dwutlenku węgla. Dlatego konieczna się staje modernizacja ciepłowni, by zmniejszyć emisje gazów – tłumaczy Jacek Szymczak, prezes Izby Gospodarczej Ciepłownictwo Polskie.

Nad cenami ciepła w Polsce kontrolę sprawuje Urząd Regulacji Energetyki (URE), który zatwierdza zgłaszane przez dystrybutorów i producentów taryfy. W tym roku średnia cena ciepła wynosiła prawie 36 zł za GJ, rok temu było to 31 zł.

Najwięcej – bo o ponad 12 proc. – podwyższą w tym roku taryfy PEPEBE, dostarczający ciepło we Włocławku, oraz kopalnia węgla brunatnego w Bełchatowie, należąca do Polskiej Grupy Energetycznej – wynika z zestawienia wniosków zatwierdzonych od stycznia do końca marca przez URE.

W ubiegłym roku średnia wzrostu cen i stawek w ciepłownictwie wyniosła 7,57 proc. i była podyktowana drastycznym skokiem cen węgla, za który kopalnie żądały o kilkadziesiąt procent więcej. W wyniku kryzysu gospodarczego węgiel w ubiegłym roku zaczął jednak tanieć. Mimo to tylko pięć na 46 zatwierdzonych w tym roku przez URE taryf wprowadza obniżki.

– Zdarza się już od jesieni ubiegłego roku, że zatwierdzamy taryfy niższe od ostatnio obowiązujących, czyli takie, które skutkują zmniejszeniem ogólnego rachunku za ciepło. Głównej przyczyny takiego stanu rzeczy należałoby upatrywać między innymi w niższych cenach surowców, przede wszystkim węgla – mówi Agnieszka Głośniewska, rzeczniczka URE.

Choć Urząd stara się kontrolować wzrost cen za ogrzewanie dla mieszkańców, to o końcowych rachunkach decyduje ostatecznie to, ile ciepła zużywamy – zdaniem ekspertów tu Polacy powinni szukać oszczędności, bo w kolejnych latach ceny za ogrzewanie będą sukcesywnie rosły.

Zużycie ciepła na metr kwadratowy budynku w Polsce jest dwa razy wyższe niż na zachodzie Europy, gdzie wynosi ok. 80 kWh/mkw, podczas gdy w Polsce jest to aż 170 kWh/mkw rocznie.

– Koszt produkcji ciepła nie jest jedynym czynnikiem wpływającym na obciążenia odbiorców – zaznacza Jacek Szymczak.

Jego zdaniem obecny system zatwierdzania taryf oparty na kosztach przedsiębiorstw powinien zostać zmieniony. Doprowadził on do wstrzymywania modernizacji, bo firmy ciepłownicze w ostatnich latach nie miały pieniędzy, aby móc wystarczająco inwestować. W 2008 roku wskaźnik dekapitalizacji majątku trwałego ciepłowni wyniósł 59 proc., o 8 punktów więcej niż w 2002 r.

– Obecny system ustalania taryf dla ciepłownictwa spowodował, że jest ono nierentowne. Przedsiębiorstwom nie opłaca się podnosić efektywności, bo konstrukcja taryf jest taka, że inwestycje nie gwarantują znaczącego wzrostu przychodów – podkreśla Szymczak.