Stanowisko archeologiczne, położone w pobliżu miejscowości Peyniryemez w dystrykcie Sorgun, w prowincji Yozgat, jest badane od 33 lat. Höyük, zwany także tellem, to sztuczny kopiec powstały w wyniku wielokrotnego wznoszenia kolejnych osad na pozostałościach starszych zabudowań.
Wykopaliskami kieruje prof. Sharon Steadman z Wydziału Antropologii Uniwersytetu SUNY Cortland.
Czytaj więcej
Nowe pozostałości archeologiczne, przypominające kultowe kamienne filary w kształcie litery T z Göbekli Tepe, odkryto w prowincji Adıyaman w połudn...
Warstwy osadnictwa od chalkolitu po okres bizantyjski
Prof. Steadman, cytowana przez media, poinformowała, że tegoroczne wykopaliska obejmują warstwy osadnicze datowane od chalkolitu aż po okres bizantyjski.
Chalkolit, czyli epoka miedzi, był okresem przejściowym, w którym społeczności zaczęły wykorzystywać narzędzia wykonane z miedzi, nadal jednak w dużym stopniu posługując się narzędziami kamiennymi.
Na stanowisku odkryto także pozostałości z okresu hetyckiego, epoki żelaza oraz kilku innych faz historycznych. Dzięki temu badacze mogą prześledzić zmiany w sposobie zasiedlania tego miejsca na przestrzeni tysięcy lat.
W tym sezonie zespół koncentruje się przede wszystkim na sposobie wznoszenia budynków oraz wpływie ich układu na codzienne życie mieszkańców.
Starożytna zabudowa przypomina współczesną wieś
Archeolodzy zidentyfikowali budynki z cegły mułowej rozmieszczone wokół wewnętrznych dziedzińców, na które wychodziły pomieszczenia mieszkalne. Co ciekawe, podobny układ zabudowy można zaobserwować również we współczesnej wsi Peyniryemez.
Czytaj więcej
Archeolodzy prowadzący badania w Izniku, starożytnej Nicei, w północno-zachodniej Turcji odkryli pozostałości niewielkiego kościoła, który – jak są...
Jak podkreśla prof. Steadman, starożytne domy, podobnie jak dzisiejsze, były zwrócone w stronę ulic, tworząc układ sprzyjający przemieszczaniu się po osadzie i utrzymywaniu kontaktów z sąsiadami.
Ślady odkryte na dziedzińcach wskazują, że pełniły one nie tylko funkcję przestrzeni wspólnej, lecz także służyły do produkcji ceramiki.
Zdaniem badaczy odkrycia te pozwalają lepiej zrozumieć, w jaki sposób architektura, rzemiosło i życie społeczne wzajemnie się przenikały w Çadır Höyük na przestrzeni kolejnych epok.
