fbTrack
REKLAMA
REKLAMA

Sztuka

Warszawa w Budowie: Coś wspólnego

Fotorzepa, Monika Kuc
W stolicy trwa 12. festiwal „Warszawa w Budowie”, organizowany przez Muzeum Sztuki Nowoczesnej. W tegorocznej odsłonie mniejszą rolę gra architektura i projektowanie miasta. Zgodnie z przewodnim hasłem „Coś wspólnego” organizatorzy, artyści i przedstawiciele mikrospołeczności skupiają się na kwestiach społecznych.

W czasie po lockdownie artyści mierzą się z wieloma nowymi pytaniami: Czy możliwe jest życie wspólnotowe przy jednoczesnym zachowaniu prywatności? W jaki sposób – wobec postępującej w czasie pandemii nieufności – rozumieć gościnność? Jakie jest remedium na pogłębiające się podziały społeczne?
Główna wystawa festiwalu w Muzeum Sztuki Nowoczesnej nad Wisłą ma także tytuł „Coś wspólnego”. Można na niej zobaczyć wiele bardzo aktualnych prac

Kurator Tomasz Fudala zauważa: - Prace zgromadzone na wystawie wynikają z przemyśleń artystek i artystów na temat osiągnięć i deficytów wspólnot w różnej skali. Są z jednej strony rodzajem archiwum «małych zwycięstw», czyli sukcesów różnych wspólnot, z drugiej strony prezentują gorzkie refleksje na temat trudności w zniesieniu społecznych nierówności i porozumienia ponad ekonomicznymi nierównościami.

Na fasadzie muzeum widzów wita mural Rafała Dominika „Polacy się jednoczą”. Sześciometrowe malowidło jest fantazją na temat pojednania polsko-polskiego. Przedstawia monumentalne sylwetki wymieniające uścisk dłoni. Natychmiast narzuca pytanie, czy takie zasługujące na pomnik pojednanie jest w ogóle między nami możliwe?

Po wejściu do wnętrza witają nas nomadyczne konstrukcje Marty Krześlak z obiektów znalezionych. Jedna z nich przypomina pustynny namiot, druga prowizoryczny dom tubylców na egzotycznych wyspach (częściowo w jego w budowie artystka wykorzystała prototypy liści palmy Joanny Rajkowskiej z Alej Jerozolimskich, wyszukane w magazynie MSN). Te obiekty mogą nas zachęcać do tworzenia własnych enklaw w mieście, które niekoniecznie będą miejscami odosobnienia. Mogą okazać się też terytorium wspólnych działań.

Centrum ekspozycji zajmuje instalacja rzeźbiarska „Obserwatorium” Zuzy Golińskiej. Moduły ze sklejki przypominają wywrócone na drugą stronę trybuny w pełnej skali. W podtekście tej pracy, jak zauważa kuratorka Natalia Sielewicz, pojawia się pytanie o możliwość bycia dziś razem w przestrzeni publicznej. Widzowie na tych schodach wywróconych na opak chętnie przysiadają, więc można sądzić, że potrzeba obcowania ze sobą jest w nas nadal silna.

Nad ich głowami pod sufitem powiewa dwudziestometrowa kolorowa tkanina. To praca Pameli Bożek „Wasze rzeczy”, uszyta wspólnie z czeczeńskimi uchodźczyniami z Os´rodka w Łukowie. Tkanina powstała z elementów ubrań pochodzących ze społecznej zbio´rki na rzecz uchodz´co´w, które w praktyce okazały się zupełnie niedostosowane do ich potrzeb.

Z kolei na jednej ze ścian zawisł wielki transparent z hasłem „Żyć nie, umierać”. Dla odczytania jego sensu istotne jest miejsce przecinka, a także wkomponowanie w rogu powiększenia znaczków pocztowych z obrazem uzbrojonego Covidowego wirusa. Pod tym transparentem-listem jedenastoosobowa grupa artystów 6 maja 2020 roku wyruszyła spod Poczty Głównej pod budynek Sejmu w proteście przeciw wyborom korespondencyjnym, organizowanym w warunkach pandemii. Tam zostali wylegitymowani i ukarani mandatami w wysokości 10 tys. zł za stworzenie zagrożenia epidemicznego (następnie kara została anulowana na interwencji Rzecznika Praw Obywatelskich)
Warto, zauważyć, że niezależnie od współczesnego kontekstu, jednocześnie akcja odwoływała się do legendarnego historycznego happeningu na ulicach Warszawy Tadeusza Kantora „List” z 1967 roku, któremu towarzyszyła eskorta listonoszy i milicjantów.
Na wystawie nie brakuje także malarstwa i multimediów, bo współczesne problemy i świadomość można opisywać na wiele sposobów.

Wielokanałowa instalacji wideo, zrealizowana w trakcie samoizolacji przez artystki Amy Muhoro i Weronikę Wysocką, jest efektem badań internetu i serwisów społecznościowych podczas pandemii. Pokazuje sposoby manipulacji w social mediach i polaryzację poglądów w czasach pandemii.

Na tegoroczną 12edycję festiwalu Warszawa w Budowie składają się oprowadzania po wystawie, warsztaty i dyskusje. Więcej tutaj: https://wwb12.artmuseum.pl

REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
NAJNOWSZE Z RP.PL
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA: automatycznie wyświetlimy artykuł za 15 sekund.
REKLAMA
REKLAMA