4 zł tygodniowo przez rok !
Promocja dotyczy rocznej subskrypcji pakietu RP.PL z The New York Times.
Autentyczne dziennikarstwo na cały rok.
Kliknij i poznaj szczegóły oferty
Reklama
Upalny zew przygody
Enrico Casarosa, nominowany do Oscara za krótkometrażową animację „La Luna" (2011), przy okazji swojego nowego filmu „Luca" po raz pierwszy sprawuje pieczę nad projektem tak dużym. Jednak doświadczenia mu nie brakuje, bo z należącą do Disneya wytwórnią Pixar związany jest już od czasu „Aut" (reż. John Lasseter, 2006). Asystował też przy powstawaniu takich hitów studia, jak „Ratatuj" (reż. Brad Bird, 2007), „Odlot" (reż. Pete Docter, Bob Peterson, 2009) czy wreszcie „Coco" (reż. Lee Unkrich, Adrian Molina, 2017). Każdy kolejny z tych tytułów wydawał się przy tym lepszy od poprzedniego. Tymczasem „Luca" ma nikłe szanse, by znaleźć się w ścisłej czołówce utworów wyprodukowanych przez korporację. Nie oznacza to bynajmniej, że jest to kino nieudane. Jak na Pixara przystało, znajdziemy tu uniwersalne przesłanie o tolerancji, znaczeniu przyjaźni, konieczności walki z terrorem i tyranią, a także – co znamienne – o prymacie nauki nad banialukami.
Film Casarosy to historia ulokowana na włoskim wybrzeżu, skąpanym w gorącym słońcu. Ciepło aż bije z ekranu nie tylko za sprawą tonacji kolorystycznej, ale również samej faktury obrazu, jak i zmieniającej się raz po raz techniki animacji (od komputerowej po bardziej tradycyjną kreskę, przypominającą rysunki wykonane przez dziecko). Film opowiada o dwóch młodych stworkach (potworach?) mieszkających na co dzień w wodzie i eksplorujących nieznany im oraz ponoć szalenie niebezpieczny świat ludzi. Luca oraz Alberto, bo o nich mowa, marzą o życiu na powierzchni. Zakazany owoc jest wszak najpyszniejszy. Przebywanie w głębinach to egzystencja bezpieczna, jak sugerują przewrażliwieni rodzice głównego bohatera, a wynurzania się zabraniają im, gdyż wiedzą, że na twardym gruncie czyhają liczne zagrożenia, których źródłem są ludzie. Ale co z tego, skoro bytowanie w ukryciu jest zwyczajnie nudne?
Reklama
Plus Minus
„Sny o pociągach”: Życie i cała reszta
„Sny o pociągach” są filmem uniwersalnym, w którym można ponadto dostrzec paralele ze współczesnością.
Plus Minus
„Code Vein II”: Uważaj na zjawy
„Code Vein II” to mroczny horror dla miłośników „soulslike’ów”.
Plus Minus
„Zabójcza przyjaźń”: Nieogarnięty detektyw
„Zabójcza przyjaźń” udaje thriller, ale najmocniej działa jako opowieść o granicach, których nie zauważa się, do...
Plus Minus
„Wanda Telakowska. Piękno dla wszystkich, czyli jak powstało polskie wzornictwo powojenne”: Wanda, nie skacz do Wisły!
Ta biografia wzbudza podziw dla gigantki polskiego wzornictwa i wzmaga niechęć do PRL.
Plus Minus
Gość „Plusa Minusa” poleca. Prof. Krystian Jażdżewski: Jak żyć, kiedyś i teraz
Zawsze zachęcam, by sięgnąć po „Psychoterapię egzystencjalną”. Daje niezwykle głęboki i cenny wgląd w mechanizmy...
