Każdemu czasem przytrafi się taka historia, o której aż głupio opowiedzieć, bo absurdalna albo zbyt kiczowata. A ja w takie wierzę, są zbyt nieprawdopodobne, by mogły być zmyślone. Jedną z nich przeżyłem miesiąc temu w ostępach Gruzji. Już same okoliczności przyrody ocierają się o kicz totalny, a tu jeszcze pojawia się ona – piękna do omdlenia księżniczka o kruczoczarnych, rozwianych włosach, na oklep, konno. Koń też miał rozwianą grzywę. Podjeżdżają do mnie oboje – ona i koń, ona uśmiecha się i wtedy następuje brutalna rozprawa z baśnią. Odjeżdża bez słowa. Koń wraz z nią.