Sposób gry „Kiwi” Caressa zdefiniował jako mieszankę rugby z amerykańskim futbolem. Potem sprawozdawcy zajęli się włoską drużyną i doszli do wniosku, że jedynym piłkarzem, który jest w stanie przedryblować rywala, jest prawy obrońca Gialuca Zambrotta. Zdenerwowany Caressa krzyczał: „Gdzie są napastnicy?!”, a Bergomi wyjaśnił, że Cassano baluje w Portofino, gdzie wczoraj wziął ślub. Gdy mecz się skończył, Caressa zachował się jednak ładnie i zakończył: „Brawo Nowa Zelandio! Gratulacje!”.

Potem w studio rozpoczął się sąd kapturowy nad drużyną i trenerem Marcello Lippim. Vialli stwierdził, że Italia nie grała jak lew ani nie biegała jak antylopa, a przypominała hipopotama biegającego po sawannie, i to w gęstej mgle. Nikt nie rozumiał, co na boisku robił Marchisio i dlaczego po przerwie zszedł Pepe. Wszyscy zgodzili się, że Italii brakuje dobrych graczy i dobrego trenera, czyli wszystkiego. Potem poszły w ruch liczydła i wyszło na to, że pod pewnymi warunkami awans jest możliwy nawet w przypadku remisu ze Słowacją. A to namacalny dowód, że zdaniem włoskich fachowców i taka wpadka jest możliwa.

Trudno się dziwić, że dla podbudowania marnego ducha w narodzie Paolo Rossi przypomniał, że gdy on w 1982 r. zdobył mistrzostwo świata, Italia (z Polską w grupie) zaczęła równie fatalnie. To już znana śpiewka. Kilka dni temu Lippi pytany gdzie są napastnicy i czemu nadal stawia na Vincenzo Iaquintę i Alberto Gilardino, odpowiedział, że czeka na swego Rossiego. Ten 28 lat temu obudził się dopiero w czwartym włoskim meczu i został królem strzelców turnieju.

Dziennik „Il Giornale” napisał na stronie internetowej, że „drużyna nie strzelająca bramek, nawet jak gra ładnie, jest jak piękna kobieta bez biustu. Nasza Italia nie dość, że jest brzydka, to zamiast biustu ma dmuchany stanik, z którego w meczu z Nową Zelandią uszło powietrze”. Włosi grali z żałobną opaską, bo w wieku 67 lay zmarł na raka Roberto Rosato, stoper Milanu i jeden z bohaterów legendarnego meczu z Niemcami w półfinale MŚ 1970 (4:3).