[b]Rz: Ma pan doświadczenie z akcji ratowniczych na całym świecie. Czy z uwagi na rodzaj zabudowy, która dominuje w Port-au-Prince, zasypani ludzie mają szanse na przeżycie?

Leszek Tanaś: [/b]Od pani profesor z Instytutu Geografii UW dowiedziałem się, że zabudowa w tym mieście jest zróżnicowana. Część mieszkańców, tych bogatszych, mieszka w budynkach murowanych, ale zdecydowana większość w lekkich domach kiepskiej jakości. Daje to na ogół większe szanse przeżycia. Ale nie zawsze tak jest. Wszystko zależy od rodzaju domu, lekkie budynki różnią się między sobą.

Podczas akcji w Indonezji zaobserwowałem, że mieszkańcy domów z żerdzi mieli spore szanse na przeżycie. Ale na przykład w Iranie sytuacja była odmienna. Tamtejsze lekkie domy, budowane z gliny i piasku, podczas kataklizmu rozsypały się po prostu w pył. Spowodowało to takie zapylenie, że zasypani się podusili.

[b]Najbardziej niebezpiecznie jest chyba jednak pod gruzami wielkiej płyty...[/b]

Niekoniecznie. Budynki z wielkiej płyty też są różne i różnie się mogą zapadać. W takich budynkach często tworzą się nisze, w których ludzie mają duże szanse przeżycia. W Turcji wyciągnęliśmy na przykład człowieka spod gruzów domu z wielkiej płyty po pięciu dniach od trzęsienia.

[b]W jaki sposób dowiadujecie się, w którym miejscu pod gruzami znajdują się jeszcze żywi ludzie?[/b]

Są dwie metody. Pierwsza polega po prostu na wykorzystaniu zmysłów – słuchu człowieka czy psiego węchu. Druga – na wykorzystaniu urządzeń, takich jak kamery wziernikowe, kamery termowizyjne, geofony. To ostatnie urządzenie ma pięć, sześć czujników, które rozstawia się na określonej powierzchni. Jeżeli przysypana osoba stuka w rurę albo wydaje inne dźwięki, to dobry operator geofonu jest w stanie ją szybko i dokładnie namierzyć.

[b]I wtedy do akcji wchodzi pan...[/b]

Często trzeba się czołgać kilkanaście metrów pod gruzami. Ze świadomością zagrożenia, bo przecież zdarzają się wtórne wstrząsy.

Ale uratowanie człowieka to wspaniała nagroda. Bywa, że zaciskasz dłoń na ręce uratowanego i nie chcesz jej puścić, jakbyś się bał go oddać.

I pchasz się do karetki, by pojechać z tym człowiekiem do szpitala, chociaż twoja rola już się przecież skończyła.