Chuligan Marian Dziędziel

Choć zadebiutował w 1969 roku, zaraz po studiach, to przełomem w jego aktorskiej karierze okazała się dopiero zagrana 35 lat później rola Wiesława Wojnara w filmie „Wesele" w reżyserii Wojciecha Smarzowskiego. Za tę rolę otrzymał nagrodą za najlepszą rolę męską na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni oraz"Orła" - Polską Nagrodą Filmową.

Odtąd wypadki w zawodowym życiorysie zaczęły toczyć się bardzo szybko. U tego samego reżysera zagrał potem z sukcesem w „Domu złym" i „Drogówce". Interesujące kreacje stworzył w „Winie truskawkowym" Dariusza Jabłońskiego, „Krecie" Rafaela Lewandowskiego i „Piątej porze roku" Jerzego Domaradzkiego.

Z tradycyjnego rodzinnego śląskiego domu w Łochowicach pojechał do Krakowa, by zostać aktorem. Zdał za pierwszym podejściem, choć na egzaminie profesorowie byli rozbawieni jego śląskim akcentem i skracaniem głosek. Studiował z Mikołajem Grabowskim, Jerzym Fedorowiczem, Jerzym Trelą.

- Polski Gene Hackman – uważa Jerzy Fedorowicz.

Większość zawodowego życia aktor przepracował w teatrze.

- Był symbolem krakowskiego Teatru Słowackiego – przypomina Łukasz Maciejewski. – Prawda prostoty i głębi.

Cierpliwie czekał, by mu ktoś zaufał i powierzył większe zadanie. Wreszcie Krzysztof Krauze zaangażował go do swojego filmu „Gry uliczne". Na jego planie spotkał się z Wojciechem Smarzowskim...

- Aktor, który umiejętnie korzysta ze swego talentu – mówi o Dziędzielu Wojciech Smarzowski.

W ciągu ostatnich 10 lat zagrał 70 ról – wiele w filmowych etiudach młodych twórców, z którymi lubi – jak mówi – pracować.

- Prowokator, ironista, złośliwiec, dowcipniś – charakteryzuje kolegę Robert Więckiewicz.

Kinga Dębska, reżyserka filmu „Moje córki krowy" opowiada, z czym aktor miał problem w czasie kręcenia filmu, a także ujawnia scenę, która nie zmieściła się w ostatecznej wersji obrazu.