Informację podało dziś radio Echo Moskwy, powołując się na rodzinę zmarłego.
Szewardnadze przeszedł przez wszystkie stopnie kariery partyjnej w radzieckiej Gruzji. W 1985 r. Michaił Gorbaczow postawił go na czele ministerstwa spraw zagranicznych, którym kierował niemal do ostatnich dni Związku Radzieckiego. W 1991 r. odszedł, bo w przeciwieństwie do Gorbaczowa nie chciał ratować ZSRR.
Szewardnadze został prezydentem Gruzji w 1995 r., po obaleniu prezydenta Zwiada Gamsachurdii. Odszedł z urzędu do 23 listopada 2003 po nieudanej próbie sfałszowania wyniku wyborów.
Droga do prezydentury
W wieku 20 lat Szewardnadze wstąpił do partii komunistycznej. W 1959 został członkiem Rady Najwyższej Gruzińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, w 1965 - ministrem porządku publicznego Gruzińskiej SRR, a w 1968 - spraw wewnętrznych i generałem milicji.
W 1972 zastąpił na stanowisku I Sekretarza KC Komunistycznej Partii Gruzji skompromitowanego w aferach korupcyjnych Wasyla Mżawanadze.
W 1985 Szewardnadze został ministrem spraw zagranicznych ZSRR. Odegrał bardzo ważną rolę w upadku bloku sowieckiego, odmawiając pomocy komunistycznym reżimom w Europie Środkowej i umożliwiając tym samym demokratyczne przemiany.
Prezydentem Gruzji został w 1995. Wybrano go większością 70 proc. głosów. W 2000 wywalczył drugą kadencję. Szewardnadze przeżył dwie próby zamachów na swe życie (w 1995 i 1998).
12 lipca 1988 r., Wawel. Andrzej Rosiewicz śpiewa piosenkę "Wieje wiosna ze wschodu". Na widowni: Wojciech Jaruzelski, Michaił Gorbaczow z żoną Raisą oraz Eduard Szewardnadze:
