Jak prze­żyć ty­le lat w do­brym zdrowiu? – Żyć w zgo­dzie z Bo­giem – mó­wi nam naj­star­sza war­sza­wian­ka. W so­bo­tę koń­czy 112 lat, bę­dą kwia­ty i tort.

Apo­lo­nia Li­sow­ska miesz­ka w pro­wa­dzo­nym przez sio­stry fe­li­cjan­ki Za­kła­dzie dla Chro­nicz­nie Cho­rych Ko­biet na Bia­ło­łę­ce. – Codziennie przez 15 – 20 mi­nut ćwi­czy, dzię­ki te­mu utrzy­mu­je do­brą kon­dy­cję – mó­wi sio­stra Anet­ta.

W ro­dzi­nie Apo­lo­nii Li­sow­skiej by­ły oso­by dłu­go­wiecz­ne. – Ciot­ka z Bia­łe­go­sto­ku prze­ży­ła 102 la­ta – wspo­mi­na 112-lat­ka.

Pa­ni Apo­lo­nia uro­dzi­ła się w 18 lu­te­go 1900 r. nie­da­le­ko Grod­na, na dzi­siej­szej Bia­ło­ru­si. – By­ła nas czwór­ka, dwie dziew­czy­ny i dwóch chłop­ców. Naj­gor­sza by­ła I woj­na świa­to­wa, bo nas roz­dzie­lo­no – wspo­mi­na ze łza­mi w oczach.

Po woj­nie miesz­ka­ła w ma­jąt­ku, któ­ry znaj­do­wał się na Gro­dzieńsz­czyź­nie. Po włą­cze­niu tych te­re­nów do Związ­ku Ra­dziec­kie­go zo­sta­ła wy­wie­zio­na do po­łu­dnio­we­go Ka­zach­sta­nu, a jej mąż do Ar­chan­giel­ska. Przez kil­ka lat zbie­ra­ła ba­weł­nę.

Po po­wro­cie do kra­ju, pod ko­niec lat 50., pra­co­wa­ła w fa­bry­ce sło­dy­czy. – Za­wi­ja­łam w pa­pier cu­kier­ki i li­za­ki na pa­ty­ku – wspo­mi­na. Na po­cząt­ku lat 70. za­miesz­ka­ła w War­sza­wie, w Śród­mie­ściu. Ma 83-let­nią cór­kę i dwóch wnu­ków.

Od sierp­nia ubie­głe­go ro­ku pa­ni Apo­lo­nia prze­by­wa w ośrod­ku pro­wa­dzo­nym przez sio­stry. Za­kład ten ist­nie­je od 1935 r. Te­raz mieszka w nim bli­sko sto ko­biet. – Tu do­brze się czu­ję, jest spo­koj­nie – mó­wi pa­ni Apo­lo­nia.

– Są u nas dwie ko­bie­ty, któ­re prze­kro­czy­ły 100 lat – do­da­je sio­stra Pau­la.

– To wspa­nia­ły ośro­dek. Sio­stry fe­li­cjan­ki wy­pra­co­wa­ły bar­dzo do­bry spo­sób opie­ki nad oso­ba­mi star­szy­mi. Po­nad­to ma­ją wspa­nia­łą kuch­nię, po­sił­ki przy­go­to­wy­wa­ne są na miej­scu. Pro­wa­dzą za­ję­cia ru­cho­we, or­ga­ni­zu­ją re­ha­bi­li­ta­cję ge­ria­trycz­ną – oce­nia dr Ma­ria Pa­wiń­ska-Pro­niew­ska, by­ły kon­sul­tant ma­zo­wiec­ki do spraw ge­ria­trii.

Co de­cy­du­je o do­brej kon­dy­cji stu­lat­ków? – To oso­by z ge­nem dłu­go­wiecz­no­ści. Nie bez zna­cze­nia jest też do­bra opie­ka. Naj­czę­ściej oso­by te ma­ją do­bry kon­takt z ro­dzi­ną, wnu­ka­mi, nie ma­ją po­czu­cia osa­mot­nie­nia, czu­ją się bez­piecz­ne. Uspo­ka­ja ich też głę­bo­ka wia­ra – do­da­je dr Pa­wiń­ska-Pro­niew­ska.

Z da­nych sto­łecz­ne­go ra­tu­sza wy­ni­ka, że w tej chwi­li w sto­li­cy jest 478 stu­lat­ków – naj­wię­cej w Pol­sce. Wie­lu miesz­ka w Śród­mie­ściu – 74, na Wo­li – 67 oraz Pra­dze-Po­łu­dnie – 66.

Da­ne GUS z po­przed­nie­go spi­su po­wszech­ne­go wskazują, że w sto­li­cy miesz­ka­ło w 2010 r. 728 stu­lat­ków, a w ca­łej Pol­sce by­ło 4417 ta­kich osób. Dłu­go­wiecz­ne są ko­bie­ty, tyl­ko co trze­ci stu­la­tek jest męż­czy­zną. – Oso­ba, któ­ra ukoń­czy­ła 100 lat, oprócz eme­ry­tu­ry otrzy­mu­je świad­cze­nie w wy­so­ko­ści 2822,60 zł – in­for­mu­je Ja­cek Dzie­kan, rzecz­nik ZUS.