Sławik razem z Józsefem Antallem seniorem (ojcem przyszłego pierwszego demokratycznie wybranego premiera Węgier) organizował i legalizował pobyt na Węgrzech tysiącom współrodaków i wyrabiał Żydom nowe dokumenty. Dzięki pomocy Sławika polscy żołnierze trafiali do powstającej we Francji armii. Sławik i Antall założyli Sierociniec Dzieci Polskich Oficerów, który w rzeczywistości był domem dla niemal stu żydowskich sierot. W połowie 1944 roku obaj zostali aresztowani przez gestapo. Niemcy doprowadzili do konfrontacji Sławika z Antallem. Polak mimo tortur nie zdradził przyjaciela. Gdy na chwilę znaleźli się blisko siebie, wyszeptał do niego: – Tak odpłaca się Polska.

Sławik został zamordowany w obozie koncentracyjnym Mauthausen. Do niedawna niewiele osób spoza Śląska słyszało o tej postaci. Bardziej znane były losy Schindlera czy Raola Wallenberga niż równie bohaterskiego Polaka. Moim zdaniem Muzeum w Markowej ma szansę wyciągnąć na światło losy tysięcy Polaków, którzy zachowali się w czasie wojny godnie.

Instytut Yad Vashem uhonorował dotąd 6,6 tys. Polaków. Wielu jednak nigdy nie zostanie uznanych za Sprawiedliwych, bo pamięć ludzka jest zawodna. Jestem przekonany, że w rzeczywistości pomoc ta była niesiona przez wielokrotnie więcej osób. Żydom pomagały osoby anonimowe. Pomoc dla nich odbywała się w konspiracji, nikt się tym nie chwalił, nie pisał sprawozdań. Nie można zapominać, że pomoc dla Żydów organizowało też Polskie Państwo Podziemne oraz Kościół. >J6