Znacznie gorszym jego rezultatem jest polaryzacja społeczeństwa, która zakończyła się krwawo pod ścianami Werhownej Rady. W opozycji do prezydenta wystąpiły wspólnie partie nacjonalistyczne, zarówno te obecne w parlamencie, jak i stanowiąca pozaparlamentarną opozycję Swoboda. Poroszenko i jego zwolennicy znaleźli się tym samym między młotem a kowadłem.

Z jednej strony są zachodni partnerzy Ukrainy (głównie Niemcy) domagający się wypełniania za wszelką cenę mińskich porozumień, w których zapisane są ustępstwa wobec „niektórych rejonów obwodu donieckiego i ługańskiego" – nie zważając na działania drugiej strony. Od tego Zachód uzależnia dalsze wspieranie Ukrainy – tak przynajmniej uważają w Kijowie. Z drugiej wykrystalizowała się siła jasno i głośno je odrzucająca – bez względu na cenę. Zdeterminowana, gotowa pociągnąć za sobą wszelkich niezadowolonych i niecofająca się przed ofiarami w ludziach, co pokazały wydarzenia pod Radą.

Konflikt o to, czy i jak kończyć wojnę w Donbasie, objął jednak na razie niezbyt szerokie warstwy społeczeństwa. Socjologowie wskazują, że Ukraińcy, choć niezbyt dobrze orientują się w tym, co zawiera ich własna konstytucja, popierają jej zmianę – pod hasłem „decentralizacja" – zaproponowaną przez prezydenta. Jedynym, co ich może od tego odstręczyć, byłby ponowny wybuch wojny w Donbasie.