Gdy spadają pensje i rośnie bezrobocie, szuka się kozła ofiarnego. Dla Katalończyków w naturalny sposób okazał się nim rząd w Madrycie. Umoczona w aferach korupcyjnych (tak jak reszta kraju) prowincja uznała, że kłopoty znikną, kiedy Katalonia nie będzie dopłacać do budżetu królestwa. Tak, jakby podstawą działania każdego narodu nie było solidarne wsparcie biedniejszych regionów przez bogatsze.

Błędna okazała się także polityka Rajoya, który powołując się na zapisy konstytucji, nie tylko odrzucał przeprowadzenie referendum o niepodległości, ale w ogóle odmawiał rozmów o poszerzeniu autonomii. Wielu Katalończyków poczuło się urażonych i wzmocniło szeregi zwolenników secesji.