[b]Tak orzekł WSA we Wrocławiu 19 grudnia 2008 r. (I SA/Wr 952/08).[/b]
Podatnik zaskarżył do sądu decyzję wydaną w trybie wznowienia postępowania, odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej. Przesłanką miał być art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej.
Skarżący wykonywał usługi dzierżawy samochodów osobowych na rzecz spółki z o.o. i z tego tytułu uzyskał obrót. Organy podatkowe uznały, że przekroczył poziom obrotu uprawniający go do zwolnienia z VAT na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT z 1993 r. i wymierzyły VAT za poszczególne miesiące. Podatnik nie zgodził się z tą decyzją i zarzucił organom nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego. Powołał się na zawarte między nim i spółką porozumienie, w którym strony oświadczyły, że wysokość należności określiły w sposób wadliwy. Na tej podstawie wystawiły dokumenty i faktury korygujące, co w efekcie prowadziło do zmniejszenia obrotu podatnika.
Porozumienie to zostało zawarte w toku postępowania odwoławczego, w czasie postępowania wymiarowego. Organ podatkowy stwierdził jednak, że nie mogło zmienić dotychczasowych relacji między stronami, nie mogło więc być podstawą uchylenia ostatecznej decyzji administracyjnej.
WSA podzielił to stanowisko i oddalił skargę. Zdaniem sądu [b]zawarcie porozumienia, w którym strony inaczej określiły zobowiązanie, mogło mieć wpływ jedynie na ich bieżącą sytuację. Nie mogło natomiast zmienić dochodów i rachunków z wcześniejszego okresu, a tym samym nie miało wpływu na utracone prawo do zwolnienia z VAT[/b].
