Zainteresowanie dorobkiem tego filozofa może uchodzić za przejaw poszukiwania przez młodą, nieskażoną uwikłaniami w reżim PRL lewicę rodzimych źródeł inspirujących ją idei.

Świadczy o tym na przykład wstęp redaktora naczelnego „KP" Sławomira Sierakowskiego do wznowionych w roku 2011 „Płomieni", zatytułowany „Powrót zbawionego heretyka". W tekście tym czytamy, że Brzozowski występował przeciwko wszelkim determinizmom – odrzucał dyktaty takich czynników, jak niewidzialna ręka rynku, autorytet religijny czy tradycja narodowa. Piętnował uciekanie od rzeczywistości w czysty estetyzm, w sztukę unikającą politycznego zaangażowania. Wreszcie – co ciekawe – wracając na łono Kościoła katolickiego, nie tyle stawał się członkiem wspólnoty wiernych, ile dowartościowywał indywidualny akt wiary, a więc decyzję, która nie potrzebuje uzasadnienia w poznaniu naukowym, ale jest po prostu arbitralnym, niezakorzenionym w niczym wyborem pewnych przekonań.