Podobno Peru odwdzięczyło się Peerelowi, nadając jednej z podstawówek w Limie imię Bolesława Bieruta. Ciekawe, czy Bierut nadal patronuje peruwiańskiej szkole i czy w ogóle ona istnieje.

Bo Szkoły Podstawowej nr 239 im. Tupac Amaru (imienia i nazwiska nie odmieniano) już od 12 lat nie ma. Wciąż stoi opustoszały budynek z zabitymi dyktą oknami. Przez jakiś czas był siedzibą bezdomnych, a także szczurów, które urządzały sobie stadne wypady na okoliczne trawniki, strasząc mieszkańców pobliskich domów. W klasach i na korytarzach, po których kiedyś biegaliśmy z wrzaskiem jak szaleni, doszło do dwóch morderstw, paru gwałtów i podpaleń. Szkolny parkan oblepiono obrzydliwą zielonkawą folią oraz reklamami pobliskich sklepów i restauracji. Na boisku, na którym biliśmy rekordy w biegu na 1000 metrów i w skoku w dal, urządzono parking.

Ze szkoły do domu miałem trzy minuty spacerkiem. Ale zazwyczaj trwało to dłużej, bo wracając, zatrzymywaliśmy się przy trzepaku, który pełnił wtedy rolę Facebooka. Obok był asfaltowy placyk, na którym pewnego dnia wymalowaliśmy farbą olejną linie kortu tenisowego i toczyliśmy wielogodzinne boje w naszych podwórkowych turniejach. Dziś śladów po trzepaku i po farbie olejnej już nie widać: na naszym korcie powstał dziki parking samochodowy.