Ostatnio zagięły na mnie parol algorytmy platform społecznościowych. No cóż, dobrze wiedzą, czym się interesuję, jakich informacji wyszukuję, więc postanowiły dostarczyć mi taką masę silnych wrażeń, które stanowią poważne wyzwanie dla psychiki. Bo każą mi się nieustannie mierzyć się z patrzeniem w oczy śmierci, a właściwie z patrzeniem w oczy ludzi, którym właśnie śmierć zajrzała w oczy. Bo oto algorytmy podsuwają mi ostatnio masowo produkowane przez ukraińskie wojsko filmy z frontu zmontowane z ostatnich ujęć dronów FPV (efpiwaszek, jak na to mówili bohaterowie powieści „Null” Szczepana Twardocha) tuż przed eliminacją celów. Wcześniej, gdy były to czołgi, transportery opancerzone, systemy przeciwrakietowe, nie było tego bezpośredniego poczucia, że oto ktoś za sekundę zginie. Ale w ostatnich miesiącach sieć pełna jest zmontowanych filmików wychwalających precyzję działania operatorów dronów First Person View, czyli drona sterowanego przez człowieka, który albo siedzi przed komputerem, widząc, co się znajduje przed kamerą pilotowanego urządzenia, albo widzi ten obraz w specjalnych okularach VR (wirtualnej, choć jednak nie do końca wirtualnej, rzeczywistości).