Są kraje, które przegrywają spektakularnie: wpadają w kryzysy, zmieniają rządy, wdrażają bolesne reformy i wracają na ścieżkę wzrostu. I są takie, które nie przegrywają wcale. Nie mają dramatycznych załamań, nie ogłaszają bankructwa, nie proszą o pomoc. A jednak z roku na rok odstają coraz bardziej. Węgry należą dziś do tej drugiej kategorii. To przypadek ekonomicznej stagnacji: stanu, który nie boli wystarczająco, by zmusić do zmiany, ale wystarczająco, by powoli wypadać z peletonu.