Na każde przedstawienie teatru kabuki w Tokio przychodzą tłumy, o bilet trudno. A przecież to jest sztuka, która narodziła się cztery wieki temu, w okresie Edo. Dziś wokół budynku, w którym się znajdujemy, wystrzeliły wieżowce ze szkła i stali. To jest zupełnie inna Japonia. Jak wytłumaczyć entuzjazm Japończyków dla tak zamierzchłej sztuki?

Są po temu dwa powody. Po pierwsze, kabuki jest absolutnie unikalną sztuką w skali światowej. Narodziła się w Japonii, która z uwagi na swoje położenie na wyspach rozwijała się przez wiele pokoleń w zupełnej izolacji. Ale jednocześnie w okresie Edo kabuki było zasadniczo jedyną rozrywką. Kto więc wtedy mógł, ten kabuki podziwiał. Ta sztuka stała się więc niejako esencją japońskiego kodu genetycznego. Tym, czym Japonia dziś jest. Ale drugim powodem jest piękno kabuki. Wspaniałe kimono, wyrafinowane wzornictwo, maestria tańca, makijażu. Unikalna gra aktorska. Dlatego z każdym rokiem coraz więcej osób staje się miłośnikami tej sztuki.