Czy Zakopane wciąż jest lustrem, w którym odbija się nasza kultura, tradycja i nowoczesność? To pytanie powraca w dyskusjach o roli stolicy Tatr. Mit Zakopanego – niegdyś kulturalnego centrum Polski pod zaborami – narodził się w XIX wieku i wciąż żyje w zbiorowej wyobraźni. Powstał na przecięciu dwóch osi: wyznaczonej przez spotkanie górali z przyjezdnymi – elitą i klasą kreatywną, która zafascynowana lokalnością wyniosła ją na poziom narodowej rozpoznawalności, oraz związanej z magnetyzmem tatrzańskiego genius loci, który od początku rodził napięcie między obrońcami natury, tzw. ochroniarzami, a tymi, którzy chcieli rozwijać Zakopane w stronę kurortu i masowej turystyki.