Nie wiem, czy istniała w historii świata większa bańka, bardziej rozdęta i tak bardzo sama już swoim nienaturalnym rozmiarem udręczona, że aż prosząca się o to, by ją ktoś wreszcie przebił. Bo „bańka dialogu” naprawdę najchętniej przestałaby już istnieć – jest zresztą, co najmniej od chwili rozprzestrzeniania się epidemii mediów społecznościowych w stanie śmierci klinicznej – ale uparcie podtrzymują ją przy życiu najbardziej jałowe z dyskusji. Dyskusje o dyskutowanie. Rozmowy drugiego stopnia – o rozmawianiu. Myślenie myślenia, echo echa. Ale tu nie chodzi o „troskę o jakość debaty” – nie ma już zresztą od dawna niczego takiego. Jest tylko synchronizacja monologów, zagrzewanie do oburzenia, sygnalizacja przeciwstawnych sobie cnót.