Plus Minus: Jakie są pani najwcześniejsze wspomnienia z Afganistanu?

Wolność – to przede wszystkim. Bycie razem. Afgańskie rodziny są zazwyczaj liczne. Cała nasza rodzina mieszkała w tej samej części Kabulu. Dzieci – chłopcy i dziewczynki – bawiły się zawsze razem. Nie było bezpiecznie, to prawda. Ale byliśmy razem i byliśmy wolni. Dziś nie mieszka tam nikt z nas, z naszej licznej wielopokoleniowej rodziny. Gdy talibowie po raz pierwszy zajęli Kabul w 1996 roku, musieliśmy uciekać do Tadżykistanu.