Sierotami w sensie biologicznym, społecznym, a nawet ideowym? Zastanawiam się nad osieroconymi narodami, pokoleniami, lokalnymi społecznościami. Na czym polega ich sieroctwo? Czy sierotami są Kurdowie, którzy z wyroku mocarstw nigdy nie dochrapali się swojego państwa? Serbowie z Kosowa, którzy zostali wypchnięci ze swojej ojczyzny najpierw przez proalbańską politykę Chorwata Josipa Broz-Tito, a potem przez antyserbską koalicję z Ameryką na czele? Czy sieroca była Polska, której odbudowa po rozbiorach nie była w niczyim interesie, ale której udało się wyrwać z nieszczęścia dzięki sile witalnej odrodzonego narodu?

Sieroctwo społeczne to wypadnięcie z gry. To utrata atrakcyjności. Coś jakby zejście na drugi plan, w którym istotni gracze wyrażają swoje désintéressement, mówiąc: to nie nasza sprawa, nie nasz interes, nie nasza  bajka. Niech sprawy toczą się same, niech zajmie się tym ktoś inny, niech poszkodowani sami wykażą się aktywnością! A przecież jakże często ani to proste, ani możliwe. Nie każdemu się udaje jak Polakom po 1918 roku. Kurdom wciąż do tego daleko. Serbowie z Kosowa stracili wszelką nadzieję. A Ślązacy?