Nowe odkrycie szczątków niedźwiedzi z gatunku Ursus ladinicus jest zdaniem paleontologów jeszcze bogatsze niż stanowisko znajdujące się w położonej w pobliżu słynnej jaskini Conturines. Znalezisko pozwala wyciągnąć cenne wnioski dotyczące ekosystemu i klimatu epoki lodowcowej.

Niezwykłe odkrycie na wysokości ponad 2850 m

Odkrycie Kurta Walde opisuje stacja BBC. Alpinista jest przewodnikiem górskim z 41-letnim stażem. Pochodzi z Brunico w Południowym Tyrolu. Mężczyzna od lat oprowadza turystów po słynnej jaskini Conturines w Parku Naturalnym Fanes-Sennes-Prags w północnych Włoszech. Jak mówi, intuicja zawsze podpowiadała mu, że system jaskiń kryje w sobie więcej sekretów. Trzy lata temu na niemal pionowej ścianie, na wysokości ponad 2850 metrów nad poziomem morza, dostrzegł ciemny punkt wyraźnie kontrastujący z jasną skałą.

W lipcu 2026 r. postanowił zbadać to miejsce. Zejście ze szczytu po stromym, osypującym się zboczu okazało się skrajnie trudne – w pewnym momencie skończyła się lina, a ostatnie metry alpinista pokonał bez asekuracji, dźwigając 22-kilogramowy plecak. W świetle latarki dostrzegł korytarz biegnący przez pierwsze 60 metrów w linii prostej. Za potężnym naciekiem jaskiniowym kryła się grota opadająca w dół, w której natrafił na prawdziwe cmentarzysko prehistorycznych zwierząt.

„To było niezwykle ekscytujące” – powiedział BBC Kurt Walde. „Naprawdę robiłem wszystko, żeby opanować emocje” – dodał.

Czytaj więcej

Zagadkowy sygnał z kosmosu co 62 minuty. Astronomowie badają tajemniczy obiekt

Ursus ladinicus. Roślinożerne olbrzymy

Ze wstępnych oględzin wynika, że szczątki należą do Ursus ladinicus – gatunku niedźwiedzia jaskiniowego, który wyginął około 24 000 lat temu. Zwierzęta te osiągały imponujące rozmiary. Ważyły około 1200 kilogramów i mierzyły do 3 metrów długości. Mimo groźnego wyglądu ich uzębienie wskazuje na to, że były roślinożerne; żywiły się przeważnie ziołami, trawami i liśćmi.

Szczególną uwagę badaczy przykuła jednak nie tylko liczba szczątków, lecz także ich nietypowe ułożenie. Zarówno znalazca, jak i paleontolodzy zwrócili uwagę na pojedyncze kości spoczywające na płaskich, podwyższonych głazach przypominających kamienne stoły. Naukowcy muszą ustalić, czy za tym zjawiskiem stoją naturalne procesy, czy też na przestrzeni tysięcy lat do wnętrza jaskini zaglądali ludzie.

Czytaj więcej

Mieszkańcy uciekli przed upałami pod ziemię. Całe miasto wykute w skale

„Są tam całe setki kości”. Przygotowania do dalszych badań w 2027 r.

Wiadomość o odkryciu wywołała duży odzew w środowisku naukowym. Christian Terzer, dyrektor Wydziału Archeologii Prowincji Bolzano, przyznał w rozmowie z BBC, że po uświadomieniu sobie rangi znaleziska sen z powiek spędzało mu ryzyko naruszenia unikalnego stanowiska. „Byłem pod ogromnym wrażeniem liczby kości” – powiedział Terzer, który odwiedził miejsce wczesną jesienią. „Są tam całe setki kości. Nie wiem, ile dokładnie osobników znajduje się w środku, ale jest ich całkiem sporo”.

Aby zabezpieczyć jaskinię przed niepowołanymi osobami, służby przetransportowały drogą lotniczą specjalistyczny sprzęt i zamontowały wewnątrz stalową kratę oraz osłonę izolującą. Według wstępnych szacunków w nowej grocie znajduje się znacznie więcej kości zwierząt niż w odkrytej w 1987 r. jaskini Conturines, gdzie natrafiono na szczątki liczące od 46 do 50 tysięcy lat.

Zimowe warunki wymusiły przerwę w pracach terenowych, ale zespół paleontologów i archeologów planuje wznowić ekspedycję naukową w czerwcu 2027 r. Badacze liczą na odnalezienie kompletnych szkieletów, co pozwoli zrekonstruować wygląd i zachowania wymarłych olbrzymów, a także wyjaśnić, w jaki sposób zwierzęta dostawały się do jaskini, do której wejście jest dziś niemal całkowicie niedostępne.