Nie wszystkie owady jednak osiągnęły swój sukces ewolucyjny w bogatym w tlen powietrzu. Karaczany, które także były poddane eksperymentalnej hodowli, w swej historii ewolucyjnej właśnie obecnie osiągnęły największe rozmiary, kiedy zawartość tlenu jest znacznie mniejsza niż w niektórych okresach historii Ziemi. Naukowcy z Uniwersytetu Stanu Arizona przedstawili wyniki swego eksperymentu na dorocznym spotkaniu Amerykańskiego Towarzystwa Geologicznego.
Problemem do rozstrzygnięcia jest pytanie, dlaczego różne grupy owadów różnie reagują na zmiany zawartości tlenu w powietrzu? Odpowiedź może przynieść dokładne poznanie systemu oddechowego różnych grup owadów. Ta wiedza może być wykorzystana do szacowania zawartości tlenu w powietrzu na podstawie skamieniałych szczątków owadów sprzed milionów lat.
— Naszym głównym celem jest określenie, jak zawartość tlenu w powietrzu wpływała na proces ewolucji owadów — powiedział John VandenBrooks z Uniwersytetu stanu Arizona.
Naukowcy sprawdzali, jak na różną ilości tlenu w atmosferze reagują karaczany, ważki różnoskrzydłe, koniki polne (potoczna nazwa owadów z rzędu prostoskrzydłych), chrząszcze i inne.
Badacze zauważyli, że kiedy w powietrzu jest więcej tlenu, ważki osiągają większe rozmiary, odwrotnie niż karaczany. Z 12 gatunków owadów, jakie poddane były eksperymentom, 10 w zubożonym w tlen powietrzu dorastało do mniejszych niż w naturze rozmiarów.
