Metropolitan Opera: najlepszy spektakl w Nowym Jorku, najlepsza rola Polaka

Dla borykającej się z kłopotami finansowymi Metropolitan Opera taki frekwencyjny sukces to znakomita wiadomość. Dyrekcja zdecydowała się więc na wyjątkowy krok i niedawno postanowiła dodać w nagłym trybie jeszcze jedno przedstawienie w kwietniu, na które bilety także już się sprzedały. Rzecz to doprawdy wyjątkowa, bo chodzi o jedno z największych dzieł w historii – pięć godzin porywającej, ale trudnej muzyki Richarda Wagnera. A ponadto „Tristana i Izoldę” zaprezentowano w nieoczywistej, supernowoczesnej inscenizacji amerykańskiego reżysera Yuvala Shanona.

Publiczność Metropolitan ma natomiast bardzo tradycyjny gust. Kiedy w 2024 r. na tej scenie pokazano „Carmen” z akcją przeniesioną na dzisiejsze pogranicze meksykańsko-amerykańskie z przemytnikami oraz sceną miłosnych zalotów na stacji benzynowej, protesty były tak liczne, że dyrekcja teatru postanowiła wrócić do dawnego, konwencjonalnego wystawienia tej tak bardzo popularnej opery.

„Tristan i Izolda” w gigantycznej migawce fotograficznej

Tymczasem Yuval Shanon potraktował „Tristana i Izoldę” niemal jak traktat filozoficzny, oprócz tytułowych bohaterów wprowadzając ich nieme sobowtóry. Pokazuje świat realny, konkretu oraz świat iluzji i rytuału, woli i pragnień, nieznajdujących jednak odzwierciedlenia w działaniu. Całe proscenium zajmuje imponująca scenografia przedstawiająca rodzaj migawki fotograficznej, która otwierając się wprowadza bohaterów (lub ich fantomy) w głąb sceny i zdarzeń. Na to nakładają się pełne zaskakujących symboli wizualizacje.

Nie wszyscy w pełni zaakceptowali koncepcję Yuvala Shanona, ale nawet jeśli pojawiły się w recenzjach uwagi krytyczne, nikt nie neguje oryginalności jego pomysłów. 

Lise Davidsen lepsza od Anny Netrebko?

Najważniejszą atrakcją „Tristana i Izoldy” są jednak wykonawcy premierowej obsady i kolejnych tegorocznych przedstawień. Bohaterką numer jeden jest Norweżka Lise Davidsen, która światowe sceny podbiła w obecnej dekadzie. Gdy po agresji Rosji na Ukrainę Metropolitan zerwała kontakty z Anną Netrebką, dyrektor teatru Peter Gelb swoją główną gwiazdą postanowił uczynić właśnie Lise Davidsen.

Artystka olśniła Nowy Jork występem w „Damie pikowej” Czajkowskiego, ale kolejne jej role oceniono rozmaicie. Świetnie wypadła w „Fideliu”, za to zdaniem krytyków nie podołała tak ważnej dla sopranów partii Toski. Teraz w pełni jednak zrehabilitowała się jako Izolda. Część recenzentów stawia ją w gronie najwybitniejszych interpretatorek tej roli w historii, a jest ono przecież opromienione nazwiskami wielkich sław. Wszyscy są też zgodni, że w monologu kończącym „Tristana i Izoldę” Lise Davidsen wypadła zjawiskowo.

Michael Spyres, amerykański „baritenor”

Bardzo oczekiwany był występ Michaela Spyresa, bo to najsławniejszy obecnie amerykański tenor, a właściwie „baritenor”, jak bywa określany. Jest bowiem artystą o niemal nieograniczonych możliwościach wokalnych, pozwalających mu swobodnie poruszać się w dwóch tych odmiennych kategoriach męskiego głosu.

Michael Spyres postrzega jednak siebie przede wszystkim jako tenora i od kilku sezonów sięga po najtrudniejsze tenorowe role. Teraz postanowił wejść na operowy szczyt i zadebiutować jako Tristan. Po nowojorskiej premierze wiadomo, że i tę artystyczną trudność pokonał bez problemów.

Tomasz Konieczny, najlepszy Kurwenal

W roli Kurwenala – wiernego przyjaciela Tristana – wystąpił Tomasz Konieczny, zyskując znakomite recenzje: „Nie potrzebował żadnych dodatkowych środków, by pokazać bohaterską siłę swojego bohatera” („The New York Times”). „To najlepszy Kurwenal, jakiego miałem okazję oglądać. Niezależnie od tego, czy był sarkastyczny i agresywny w akcie pierwszym, czy namiętnie błagający w akcie finałowym, gdy robił wszystko, co w jego mocy, by wskrzesić Tristana, to jego głos błyszczał z niezwykłą czystością” („Opera Wire”). „Brzmiał ostro i porywczo w pierwszym akcie, ale w trzecim złagodniał dramatycznie i wokalnie, tworząc poruszający portret Kurwenala” („Classical Voice of America”).