Anglia pierwszy raz od roku 1966 dotarła do finału wielkiej imprezy i jej kibice liczyli na to, że go wygra. Miała za sobą nowy, ale równie magiczny jak ten historyczny stadion Wembley i coś, na co mogli liczyć tylko najwięksi optymiści: strzeliła bramkę już w drugiej minucie.
Mecz nie mógł zacząć się dla Anglii lepiej. Włosi nie przegrali 33 spotkań z rzędu, tracą bardzo mało bramek, a jeszcze rzadziej nie zaczynają gry od straty. I pierwszy raz na tym turnieju znaleźli się w tak trudnej sytuacji.
Bardzo długo nie dawali sobie z tym rady. W pierwszej połowie Anglicy grali świetnie. Harry Kane pokazywał, że jest kapitanem na każdym metrze kwadratowym boiska. Giorgio Chiellini szukał go, ale nie mógł znaleźć. Świetnie spisywał się pomocnik Declan Rice, a boczni obrońcy Kyle Walker i Luke Shaw nie przegrywali pojedynków.
Tyle że Anglikom nie udało się podwyższyć wyniku i na drugą połowę wychodzili, jakby nie bardzo wiedzieli, co robić dalej. Włosi wiedzieli. Opanowali sytuację w środku boiska, a akcje, jakie przeprowadzał Federico Chiesa, były dla Anglików nie do zatrzymania.
Kiedy po rzucie rożnym padł wyrównujący gol dla Włochów, Anglicy wyglądali jak bokser trafiony w szczękę. Stracili rezon, nie wiedzieli, jak odpowiedzieć, wybijali piłkę aby dalej od swojej bramki. I Wembley, z następcą tronu w loży, nie był wcale dwunastym zawodnikiem.
