Gdy brakuje już czasu, by zmienić swoje życie

„Meta nie oznacza zwycięstwa, tylko koniec. Smutny koniec. Jeden na milion zdarzy się taki farciarz, któremu uda się zawrócić i wtedy zobaczy, co za sobą zostawił" — mówi chory aktor.

Twórcy prześlizgują po problemie śmierci i odchodzenia. Ich bohater szuka ratunku, poddaje się akupunkturze, przechodzi operację usunięcia płuca. Widzimy euforię, gdy myśli, że pokonał raka, odchodzenie też nie zostało w filmie naznaczone przeraźliwym cierpieniem. „Żyć nie umierać" nie stara się epatować widzów traumą. Ważne jest tu przypomnienie, jaka jest wartość życia. Ważne są pytania, co zostawiamy po sobie i jakie wspomnienia zachowają najbliżsi.

Film bardzo dużo zawdzięcza kreacji Tomasza Kota, broniącego film przed miałkością. Znakomity aktor był Ryśkiem Riedlem w „Skazanym na bluesa" i chirurgiem w „Bogach", ale też przed pięcioma laty w „Erratum" zagrał interesującą, wyciszoną rolę trzydziestokilkulatka, który zastanawia się nad swoim życiem, gdy odwiedza rodzinne miasteczko.

Tamten bohater miał czas, by życie zmienić. Ten już nie i wie o tym. Prowadząc po raz ostatni telewizyjny show, zwróci się do rozbawionej publiczności: „Nie skreślajcie tych, którzy odpadną. Co z tego, że byli za słabi? Walczyli od końca. Myślcie o nich ciepło". Choćby dla tej sceny warto „Żyć nie umierać" obejrzeć.