Spotkanie było zamknięte dla mediów, więc nie mogę opisać bardzo ciekawej dyskusji, która miała miejsce. Mogę jednak podzielić się kilkoma spostrzeżeniami.

Po pierwsze, wśród uczestników nie było żadnego innego przedstawiciela krajów Europy Środkowo-Wschodniej. Było za to wielu przedstawicieli największych państw Europy Zachodniej, Chin, Indii, Japonii, Stanów Zjednoczonych oraz kilku szybko rozwijających się krajów Azji. To pokazuje, że nasz głos w istotnych globalnych sprawach jest mało istotny.

Po drugie, wszyscy widzą, że problem globalnej nierównowagi powraca. Kraje o olbrzymich deficytach handlowych je powiększają, podobnie jak kraje o olbrzymich nadwyżkach handlowych.

Globalna nierównowaga jest praprzyczyną kryzysu finansowego lat 2008 – 2009, bo banki w krajach rozwiniętych otrzymały dostęp do olbrzymiej ilości taniego pieniądza płynącego z krajów rozwijających i wszyscy zdają sobie sprawę, że bez szybkich i skutecznych działań grozi nam kolejny kryzys, poprzedzony wojnami kursowymi i nawrotem protekcjonizmu.

Ale niestety nie widać żadnego postępu, ani intelektualnego, ani politycznego w rozwiązaniu problemu globalnej nierównowagi.

Amerykanie naciskają na Chiny, żeby umocniły juana. Europa proponuje coraz bardziej skomplikowane listy wskaźników, które trzeba monitorować. A kraje azjatyckie zapowiadają kolejne interwencje walutowe i kolejne bariery, żeby powstrzymać płynący do nich strumień pieniędzy, które drukuje Rezerwa Federalna.

Po trzecie, ocena skuteczności działań grupy G20 jest negatywna.

Nie ma globalnego zarządzania, nie ma globalnej wizji świata w XXI wieku. Nie ma nawet zgody w wydawałoby się najprostszych i podstawowych kwestiach. Czy juan jest niedowartościowany? Czy Europa jest na krawędzi bardzo poważnego kryzysu finansowego i jak mu przeciwdziałać? Czy USA mogą drukować dolary w nieskończoność i co z tego wyniknie?

Ekonomiści mają w tych kwestiach bardzo rozbieżne poglądy. Na przykład niektórzy uważają juana za przewartościowanego, a inni za niedowartościowanego.

Chociaż można wyczuć presję czasu, szczególnie w Europie w związku z możliwością bankructwa Portugalii i być może Hiszpanii, nie ma wspólnej wizji, w jaki sposób ograniczyć ryzyko kolejnego kryzysu finansowego, tym razem spowodowanego przez rosnące zadłużenie krajów rozwiniętych.

W jednym obszarze jest zgoda. Ograniczenia w przepływie kapitału są dobre i powinny być stosowane. To prawdopodobnie oznacza, że w niezbyt odległej przyszłości coraz więcej krajów zacznie stosować różne mechanizmy kontroli lub opodatkowania przepływu kapitału. Takie kroki podjęły już niektóre kraje azjatyckie i Brazylia.