fbTrack
REKLAMA
REKLAMA

Orzecznictwo

Ważniejszy zakres prac niż nazwa stołka

Rzeczpospolita
Kierując podwładnego na badania lekarskie, trzeba precyzyjne określić zagrożenia czyhające na pracownika podczas wykonywania konkretnych obowiązków – tak uznał Sąd Najwyższy
Według SN przez „stanowisko pracy”, o którym mowa w art. 229 § 4 kodeksu pracy, należy rozumieć zarówno określenie rodzaju pracy, jak i miejsca (warsztatu) pracy.
W skierowaniu na badania lekarskie podstawowe jest określenie czynników zagrożeń  zdrowia i życia pracownika, czyli charakterystyka stanowiska pracy, a nie jego nazwa (wyrok SN z 9 marca 2011, II PK 225/10).

Lekarz bada

Pracownicy podlegają okresowym badaniom lekarskim. Jeśli są niezdolni do pracy z powodu choroby przez ponad 30 dni, muszą też przejść kontrolę, aby ustalić zdolność do wykonywania zadań na dotychczasowym stanowisku. Pracodawca nie może dopuścić podwładnego bez aktualnego orzeczenia stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku.
Przepisy nie definiują jednak pojęcia stanowiska pracy. W praktyce przekazana lekarzowi zgodnie z przepisami jego nazwa niekoniecznie odpowiada zakresowi obowiązków danej osoby. W efekcie orzeczenie fałszuje rzeczywistość.
Zgodnie z nim każde badanie profilaktyczne kończy się orzeczeniem lekarskim stwierdzającym albo brak przeciwwskazań zdrowotnych do pracy na określonym stanowisku pracy, albo przeciwwskazania do pracy na nim. Medyk dokonuje tego na podstawie wyników przeprowadzonego badania oraz oceny zagrożeń  zdrowia i życia pracownika, występujących na stanowisku.
Trzyma się przy tym podanej przez pracodawcę informacji o występowaniu na nim czynników szkodliwych dla zdrowia lub warunków uciążliwych, w tym o aktualnych wynikach badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia. Skierowanie wydane przez szefa powinno w szczególności określać stanowisko, na którym pracownik jest zatrudniony, i informować o zagrożeniach na nim.
Jeśli zatem pracodawca nie poda wszystkich istotnych elementów, lekarz nie będzie mógł wydać rzetelnego orzeczenia. SN zaznacza więc, że cały czas chodzi tu o stanowisko w rozumieniu zakresu obowiązków czy rodzaju pracy. Ten ostatni można ustalić rozmaicie, ale tak aby można było z niego wnosić o związanych z nim powinnościach pracownika.

Problem z definicją

Zatem stanowisko to nie tylko jego nazwa, ale przede wszystkim całokształt czynności, które wykonuje zatrudniona na nim osoba. W drugim znaczeniu „stanowisko pracy” jest elementem struktury organizacyjnej zakładu. Oba znaczenia łączą się ze sobą i tworzą pełny obraz tego określenia. Tak właśnie powinno rozumieć się sformułowanie „stanowisko pracy” z art. 229 § 4 k.p.
Wynika to z funkcji, jaką pełni ten przepis, w którym określenie stanowiska ma służyć ocenie zagrożeń  zdrowia i życia pracownika przez występujące czynniki fizyczne dotyczące miejsca pracy oraz inne dotyczące rodzaju wykonywanej pracy (praca zmianowa, prace wymagające pełnej sprawności psychoruchowej).
Podanie nazwy wskazuje, że do stanowiska odnoszą się czynniki zagrażające  zdrowiu i życiu pracownika, których określenie (charakterystyka stanowiska pracy) jest podstawowe.
Przykład
W hali produkcyjnej firmy Alfa pracuje 100 osób.
Każda z nich zatrudniona była na stanowisku „pracownik produkcji”, mimo że ich zakresy zadań i zagrożenia z nich płynące zasadniczo się różniły.
Aby uzyskać prawidłowe orzeczenie lekarskie, szef musi precyzyjnie określić, co dany pracownik ma robić. Jedne stanowiska będą bowiem wymagać pełnej sprawności, podczas gdy na innych mogą pracować osoby z pewnymi ograniczeniami zdrowotnymi.
—Łukasz Prasołek asystent sędziego w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego
Źródło: Rzeczpospolita
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
NAJNOWSZE Z RP.PL
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA: automatycznie wyświetlimy artykuł za 15 sekund.
REKLAMA
REKLAMA