fbTrack
REKLAMA
REKLAMA

Zdrowie

Czego pacjent może ?się domagać od lekarza

Fotorzepa, Bartosz Jankowski
Szpital nie ma prawa kwestionować skierowania od prywatnego lekarza.

Generalnie do lekarza specjalisty potrzebne jest skierowanie. Ustawa o świadczeniach zdrowotnych przewiduje jednak wyjątki. Bez skierowania można uzyskać świadczenia ambulatoryjne od:

- ginekologa i położnika,

- dentysty,

- wenerologa,

- onkologa,

- psychiatry.

Kiedy ze skierowaniem

Co do zasady jednak, żeby skorzystać ze świadczeń zdrowotnych takich jak leczenie przez lekarza specjalistę, leczenie w szpitalu lub rehabilitacja, trzeba uzyskać skierowanie wydane przez odpowiedniego lekarza.

W zależności od rodzaju świadczenia, jakie chcemy uzyskać, czasem możemy potrzebować skierowania lekarza ubezpieczenia zdrowotnego, a czasem wystarczy nam skierowanie nawet od lekarza, który nie ma podpisanej umowy z NFZ.

W zakresie świadczeń ambulatoryjnych skierowania na bezpłatną opiekę ambulatoryjną może udzielić wyłącznie lekarz będący świadczeniodawcą, z którym NFZ zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej albo który jest zatrudniony lub wykonuje zawód u takiego świadczeniodawcy. Takie samo ograniczenie dotyczy świadczeń z zakresu rehabilitacji leczniczej. W wypadku natomiast leczenia szpitalnego podstawą do jego udzielenia jest skierowanie wydane przez każdego lekarza, jeżeli ma on prawo wykonywania zawodu.

Mówiąc w skrócie, do szpitala może wypisać skierowanie również lekarz, który leczy prywatnie. Nie będzie jednak ono respektowane przez przychodnię specjalistyczną.

Mając skierowanie do lekarza specjalisty, trzeba pamiętać, że jest ono ważne tak długo, jak długo trwa nasze leczenie. W sytuacji zaś gdy nie będziemy mieli koniecznego skierowania, za świadczenie medyczne będziemy musieli zapłacić.

Nieliczne odstępstwa

Z konieczności uzyskania skierowania na leczenie ambulatoryjne zwolnione zostały niektóre grupy pacjentów. Nie potrzebują go:

- chorzy na gruźlicę,

- zakażeni wirusem HIV,

- inwalidzi wojenni i wojskowi,

- osoby represjonowane,

- kombatanci;

- cywilne niewidome ofiary działań wojennych,

- uzależnieni od alkoholu, środków odurzających i substancji psychotropowych – w zakresie lecznictwa odwykowego,

- uprawnieni żołnierze lub pracownicy – w zakresie leczenia urazów lub chorób nabytych podczas wykonywania zadań poza granicami państwa,

- weterani poszkodowani – w zakresie leczenia urazów lub chorób nabytych podczas wykonywania zadań poza granicami państwa.

Zwolnione z konieczności uzyskania skierowania są również:

- osoby znajdujące się w stanach nagłych,

- żywi dawcy narządu, którzy bez skierowania mają prawo do badań monitorujących ich stan zdrowia co 12 miesięcy od dnia pobrania narządu, nie dłużej jednak niż przez dziesięć lat,

- dzieci obarczone chorobami genetycznymi. Jeśli zostały one stwierdzone w wyniku finansowanych ze środków publicznych badań przesiewowych, mali pacjenci mają prawo do uzyskiwania świadczeń w zakresie leczenia tych chorób.

Za co nie trzeba płacić

Zakres świadczeń dostępnych dla świadczeniobiorców określony jest przez ministra zdrowia w wykazie świadczeń gwarantowanych, ustanawianym osobno dla każdego z zakresów, w jakich pacjentom przysługują świadczenia zdrowotne.

Udając się do lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, mamy prawo m.in. do uzyskania porady lekarskiej (w tym także do wizyty domowej, jeżeli jest to uzasadnione medycznie). Przysługuje nam również prawo do wykonania badań bilansowych dla dzieci i młodzieży do lat 19 oraz uzyskania świadczeń medycznej diagnostyki laboratoryjnej lub diagnostyki obrazowej i nieobrazowej (np. badań krwi, moczu, kału, EKG, USG). Możemy też domagać się skierowania do poradni specjalistycznych i na leczenie szpitalne.

Zakres świadczeń udzielanych przez pielęgniarkę podstawowej opieki zdrowotnej to przede wszystkim wykonywanie zabiegów i iniekcji zleconych przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego, a także świadczenia diagnostyczne oraz pielęgnacyjne i rehabilitacyjne.

Korzystając z nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej, możemy natomiast uzyskać poradę lekarską i świadczenia pielęgniarskie wynikające z udzielonej porady oraz z potrzeby zachowania ciągłości leczenia.

W zakresie świadczeń dentystycznych NFZ refunduje świadczenia ogólnostomatologiczne, zabiegi chirurgiczne, a także świadczenia ortodontyczne i protetyczne, w tym przede wszystkim badania kontrolne jamy ustnej i uzębienia (trzy razy w roku), leczenie próchnicy zębów i zmian w błonie śluzowej jamy ustnej oraz usunięcie zębów.

Dla konkretnych grup pacjentów, głównie dzieci, katalog bezpłatnych świadczeń został rozszerzony. Mianowicie bezpłatnie można:

- leczyć wady zgryzu dzieciom do ukończenia lat 12,

- zabezpieczyć profilaktycznie lakiem bruzdy zębów szóstych dzieciom do ukończenia siedmiu lat,

- lakierować zęby stałe czy operacyjnie odsłonić ząb zatrzymany (młodzieży do 18 lat).

Autorka jest prawnikiem z Kancelarii Prawnej Piszcz, Norek i Wspólnicy

PRZEPISOWE OGRANICZENIA

Lekarz rodzinny od 8 do 18

Z bezpłatnych porad lekarza rodzinnego może skorzystać osoba ubezpieczona. Obejmują one przede wszystkim świadczenia podstawowej opieki zdrowotnej udzielane w dni powszednie w godzinach od 8 do 18 (z wyjątkiem świąt), a także świadczenia nocnej i podstawowej opieki zdrowotnej udzielane w dni powszednie od godziny 18 do 8 dnia następnego oraz całodobowo w dni ustawowo wolne od pracy.

Trzeba pamiętać, że do uzyskania bezpłatnych świadczeń w ramach umowy z NFZ konieczne jest posiadanie prawa do świadczeń. Co do zasady potwierdzane jest ono w dniu wizyty za pomocą systemu eWUŚ. Jeżeli jednak system nie ukazuje uprawnienia pacjenta, może on potwierdzić je za pomocą dokumentów, takich jak: zaświadczenie z zakładu pracy, legitymacja emeryta lub rencisty czy aktualne zgłoszenie do ubezpieczenia społecznego.

Gdy pacjent nie ma takich dokumentów, świadczenie powinno mu zostać udzielone na podstawie złożonego oświadczenia o prawie do świadczeń. Wzory oświadczenia powinny być dostępne w każdej placówce udzielającej świadczeń refundowanych.

Należy pamiętać, że jeżeli nie potwierdzi się prawo do świadczeń, pacjent będzie mógł zostać obciążony ich kosztami.

OPIEKA POSZPITALNA

Jak pomóc ciężko chorej osobie

Jeżeli pacjent po leczeniu szpitalnym wymaga opieki pielęgnacyjnej, może z niej skorzystać w ramach świadczeń gwarantowanych przez NFZ.

Gdy potrzebna jest stała kontrola lekarska, świadczenia powinny być udzielane w zakładach stacjonarnych. Gdy pacjent wymaga jedynie dodatkowej opieki i pomocy w domu, świadczenia będą mu udzielane w warunkach domowych.

Gdy pacjent wymaga systematycznej i intensywnej opieki pielęgniarskiej, może w domu zostać objęty opieką pielęgniarską długoterminową.

Do uzyskania obu świadczeń konieczne jest skierowanie. O formie opieki decyduje lekarz ubezpieczenia zdrowotnego.

Opieka paliatywna i hospicyjna służyć ma przede wszystkim poprawie jakości życia chorego i jego rodziny i udzielana może być w oddziale medycyny paliatywnej oraz hospicjum stacjonarnym, domowym czy poradni medycyny paliatywnej. Przy wykonywaniu opieki paliatywnej i hospicyjnej to lekarz ubezpieczenia zdrowotnego będzie decydował, jaka forma będzie prawidłowa dla pacjenta.

Źródło: Rzeczpospolita
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
NAJNOWSZE Z RP.PL
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA: automatycznie wyświetlimy artykuł za 15 sekund.
REKLAMA
REKLAMA