Ekspozycja ukazuje szerokie spectrum jego działalności, na którą składają się prototypy i projekty mebli, dekoracje i projekty wnętrz, projekty tkanin, rysunki i grafiki.
Władysław Wincze (1905-1992), urodzony w Odessie, rozmiłowany w Warszawie studiował tu właśnie – równolegle na Politechnice i w Szkole Sztuk Pięknych (obecnej ASP) pod kierunkiem Karola Tichego, Wojciecha Jarzębowskiego i Tadeusza Pruszkowskiego. W 1928 roku wygrał konkurs (razem z Januszem Ostrowskim) na projekt kiosku papierosowego pokonując w nim m.in. Katarzynę Kobro i Władysława Strzemińskiego. Przestrzenną rekonstrukcję tego projektu pokazanego na tle wielkiego zdjęcia przedwojennej stolicy - można obejrzeć na wystawie.
Po zakończeniu II wojny światowej Władysław Wincze, wraz ze swoim wspólnikiem i przyjacielem Olgierdem Szlekysem, objął kierownictwo słynnej warszawskiej Spółdzielni Artystów „Ład” i w poszukiwaniu nowych możliwości lokalowo-produkcyjnych wyruszył na Dolny Śląsk. Jak sam projektant pisał - „zawieszony był między Warszawą a Wrocławiem”. Wkrótce zrezygnował jednak z kierowania „Ładem” i w 1948 roku zamieszkał we Wrocławiu, gdzie w tym samym roku objął funkcję „zastępcy profesora” miejscowej Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych. Współzałożył Wydział Architektury Wnętrz PWSSP i był jego długoletnim dziekanem. I z tym właśnie miejscem związany jest projekt Winczego Sali Senatu i Rektoratu PWSSP - uważany za jedną z najciekawszych, najdojrzalszych jego prac - po części zwizualizowaną na ekspozycji. W kwadratowe wnętrze Sali Senatu został wpisany potężny okrągły stół o średnicy 3,30 m, przeznaczony dla członków uczelnianej rady senackiej, wyłożony płatami jesionowej okleiny wraz kompletem 16 krzeseł. Biurko rektora straciło charakter atrybutu władzy, a przesunięte w stronę okna - stało się prostym stołem roboczym. Wyposażenie Rektoratu uzupełnił niewielki zestaw klubowych foteli i stolik - dla „małych konferencji w ścisłym gronie”.
„Kompozycja obu pomieszczeń i forma zastosowanych w nich sprzętów w pełni realizowały artystyczne credo Władysława Winczego – było nim dążenie do egalitaryzmu i nowocześnie pojmowanego utylitaryzmu, odzwierciedlającego się w szczerości, prostocie i trwałości projektowanych mebli” – napisał Tomasz Mikołajczak, kurator wystawy.
Ale rozpoznawalność stylu Władysława Winczego to przede wszystkim – projektowane razem z Olgierdem Szlekysem - drewniane harmonijkowe pionowe żaluzje w szafkach. Widać ich wiele w zgromadzonych na wystawie meblach, z których wyróżnia się piękna serwantka z 1942 roku stanowiąca fragment zestawu stołowego. Okupacyjny okres twórczości tej spółki zaowocował także powstaniem siedzisk - słynną Sarenką i tzw. zydlem ładowskim - także można zobaczyć je na wystawie obok wielu innych mebli.
