Oznacza to, że czołówka rankingu się nie zmieniła – identycznie wyglądała lista zwycięzców w ubiegłym roku. Na drugim miejscu wśród szpitali publicznych znalazło się Centrum Onkologii im. prof. Łukaszczyka w Bydgoszczy, na trzecim – Wojewódzki Szpital Specjalistyczny w Białej Podlaskiej.

Szpital MSWiA w Olsztynie jako pierwszy przekroczył granicę 900 punktów.

Na drugie miejsce wśród szpitali monospecjalistycznych przebił się warszawski Instytut Hematologii i Transfuzjologii. Na trzecim jest Centrum Leczenia Oparzeń z Siemianowic.

Jeśli chodzi o zwycięzców rankingu powtarza się sytuacja z ostatnich lat: zdobywają oni z roku na rok coraz więcej punktów. – W tym roku widzimy jednak pierwszy raz, że różnica między pierwszym a ostatnim szpitalem Złotej Setki wyraźnie się powiększa – mówi Michał Bedlicki z Centrum Monitorowania Jakości w Ochronie Zdrowia, który merytorycznie odpowiada za ranking.

– To niepokojące zjawisko – do tej pory cała „setka” szybko szła w górę. Niestety, nie jest to jedyny powód do niepokoju:

– Spada rentowność szpitali – mówi Bedlicki. – Cofamy się do 2008 roku i jest to pierwszy krok wstecz w siedmioletniej historii rankingu.

[wyimek]918 punktów na 1000 możliwych zdobyła zwycięska Poliklinika z Olsztyna[/wyimek]

W tym roku 62 proc. szpitali uczestniczących w konkursie podało w ankietach, że rok 2009 zamknęły na plusie. Rok wcześniej takich placówek było 74 proc. – To pokazuje pewną niepokojącą tendencję. Zbieramy informacje z dużej grupy szpitali, bo na ankiety odpowiada nam aż jedna trzecia placówek – mówi Bedlicki.

Oczywiście obecna sytuacja nie ma nic wspólnego z tą sprzed kilku lat. W 2004 roku, kiedy pierwszy raz „Rzeczpospolita” i CMJ robiło ranking szpitali, na plusie zamykało się zaledwie 16 proc. z nich.

Co jeszcze wynika z rankingu? Zwiększa się ilość sprzętu i poprawia się bardzo jego jakość – inwestycje sięgają dziesiątków milionów złotych. Pieniądze pochodzą z funduszy europejskich, rzadziej ze środków Ministerstwa Zdrowia i zasobów własnych szpitali.

Nadal nie udaje się za to rozwiązać problemu nadwykonań: zaległości, o których mówią dyrektorzy szpitali, sięgają dziesiątków milionów złotych, sprawy przeciw NFZ toczą się przed sądem i obejmują także zapłatę za procedury ratujące życie (w tym onkologiczne).