Brawurowa powieść Witkowskiego, druga po jego słynnym debiucie „Lubiewo”, to monolog pana Huberta vel Barbary Radziwiłłówny: właściciela lombardu, cinkciarza, mafiosa, katolika ze skłonnością do dewocji i do tego wszystkiego kryptogeja.
Jego oczami obserwujemy proces transformacji systemowej i rodzący się kapitalizm. Wspominany przez niego okres śmieszy dziś ówczesną tandetą i kiczem, ale jednocześnie budzi dziwny sentyment. Witkowski pokazuje bowiem fascynacje Polaków wchodzących w świat po wielkiej zmianie systemu.
– To lustro przystawione mojemu pokoleniu, mojej Polsce – mówił przed premierą spektaklu w Teatrze Śląskim Jarosław Tumidajski. Bohaterowie „Barbary Radziwiłłówny”, jak wszyscy w tamtych czasach, maniakalnie oglądają „Dynastię”, w dłoniach dumnie dzierżą kolorowe reklamówki z rozpoczynającymi swoją krótkotrwałą karierę kasetami wideo, a buda z zapiekankami jest dla nich swojską odmianą fast
foodów. Wszystko to opowiedziane przez pana Huberta barwnym językiem, nawiązującym do tradycji sarmackiej, śląskiej gwary, mafijnych odzywek i przeczytanych kiedyś przez niego lektur szkolnych.
Spektakl Jarosława Tumidajskiego został dobrze przyjęty przez krytykę, która podkreślała przede wszystkim świetną rolę Andrzeja Warcaby wcielającego się w pana Huberta vel Barbarę Radziwłłównę.
