Chiny: czas na Tajwan, ale bez komandosów, jak to robią USA

W jego ocenie Chiny dążą do nowego ładu globalnego, w którym „nie ma państw dobrych i złych, nie ma osi zła, są tylko różni gracze”, a Zachód nie dominuje nad resztą świata. Taki porządek nie byłby oparty na moralnych fundamentach wywodzących się z doświadczeń II wojny światowej, lecz na pragmatycznej współpracy interesów, nawet z reżimami autorytarnymi, jeśli służy to chińskiej strategii. Jednocześnie, jak zaznacza profesor, Pekin traktuje prawo międzynarodowe wybiórczo, broniąc zasady nienaruszalności granic tam, gdzie jest to dla niego wygodne, i milcząc wobec jej rażącego łamania, gdy stoi to w sprzeczności z jego interesami.

Czytaj więcej

Polityka

Niemiecki prezydent krytykuje politykę USA. „Zagrożony porządek światowy”

Prezydent Niemiec Frank-Walter Steinmeier ostro skrytykował politykę zagraniczną Stanów Zjednoczo...

Bałkany między obietnicą a zmęczeniem. Europa traci wiarygodność

Bałkany Zachodnie pozostają dziś jednym z najbardziej niejednoznacznych i niedomkniętych obszarów europejskiej geopolityki, regionem, w którym ścierają się nie tylko wpływy globalnych graczy, lecz także rozczarowanie i zmęczenie samą ideą integracji europejskiej.

Jak podkreśla prof. Marko Babić z Uniwersytetu Warszawskiego, nie ma czegoś takiego jak spójna polityka Unii Europejskiej wobec Bałkanów, istnieją raczej różne interesy państw członkowskich, które wykorzystują proces akcesyjny jako narzędzie nacisku, przyspieszania lub blokowania reform. To, co w 2003 r. w Salonikach było jasną i jednokierunkową obietnicą („spełnicie warunki – wejdziecie do UE”), dziś stało się procesem nieprzewidywalnym, wielowarstwowym i podatnym na polityczne gry wewnątrz samej Unii. „To już nie jest droga jednokierunkowa” — zaznacza prof. Babić, zwracając uwagę, że po zmianie metodologii akcesyjnej nawet zamknięte wcześniej rozdziały negocjacyjne mogą zostać ponownie otwarte, co skutecznie podkopuje zaufanie państw regionu do europejskich deklaracji. W tej sytuacji Bałkany Zachodnie coraz częściej funkcjonują jako geopolityczne „pomiędzy”: między integracją a stagnacją, między Zachodem a alternatywnymi ofertami współpracy ze strony Rosji, Chin czy Turcji. Jednocześnie — jak podkreśla rozmówca, uproszczeniem byłoby traktowanie społeczeństw regionu jako biernych odbiorców zewnętrznych wpływów. Ich sceptycyzm wobec Unii nie zawsze jest prorosyjski, lecz często wynika z doświadczenia niespełnionych obietnic, opóźnień i warunkowości, która nie dotyczy w równym stopniu wszystkich. W efekcie Bałkany pozostają lustrem szerszego kryzysu europejskiego projektu: pytania nie tylko o rozszerzenie, lecz o zdolność Unii do strategicznego myślenia i dotrzymywania własnych zobowiązań.