Reklama
W teorii nowe przepisy mają chronić pracowników. W praktyce co najwyżej przypomną przedsiębiorcom, że państwo zawsze może im zajrzeć przez ramię.
Sędziowski model kontroli konstytucyjności ustaw w swym założeniu jest technokratyczny. Oddaje część uprawnień ustawodawczych fachowcom – w założeniu najlepszym prawnikom. Nie posiadają oni demokratycznej legitymacji, nie są poddani żadnej kontroli i nie ponoszą żadnej odpowiedzialności.
Dyskusja publiczna o „SAFE zero proc.” pomija fundamentalną przeszkodę w realizacji tej propozycji – zasadę niezależności banku centralnego.
Uzgodnienia wykonawców należących do tej samej grupy kapitałowej nie stanowią porozumień antykonkurencyjnych. Przeczyłoby to bowiem samej idei działania grupy, w której strategię wyznacza spółka dominująca.
Przepisy prezydenckiej ustawy o Polskim Funduszu Inwestycji Obronnych (PFIO) zawieszone na prezydenckich stronach z jednej strony nie zostawiają złudzeń, z drugiej rozczarowują. Rozczarowują, bo ustawa nie zawiera żadnej, ale to żadnej obietnicy panaceum dotyczącego środków na polską obronność. Nie zostawiają też złudzeń, że naprawdę liczy się jakaś inna ścieżka, niż kredyty, pożyczki, czy obligacje.
Już 15 czerwca poznamy wyniki tegorocznego Rankingu Kancelarii Prawniczych „Rzeczpospolitej”. Podczas uroczystej gali uhonorujemy wiodące kancelarie i prawników – liderów w kilkunastu dziedzinach prawa. Dowiemy się też, kto w 2025 r. obsługiwał największe i najciekawsze transakcje, kształtując oblicze polskiego rynku usług prawnych.
Przepis, który miał być nowoczesnym rozwiązaniem problemu doręczeń w sprawach z wieloma pokrzywdzonymi, stał się narzędziem w praktyce pozbawiającym ludzi konstytucyjnego prawa do sądu.
Z jednej strony potrafimy z moralnym uniesieniem potępiać Jeffreya Epsteina. Z drugiej – codziennie, bez większego oporu, akceptujemy świat, w którym ciało stało się produktem, a intymność – prostą i niskokosztową strategią marketingową.
Gwarancją silnego i skonsolidowanego państwa jest funkcjonujący i posiadający akceptację społeczną wymiar sprawiedliwości.
Obywatel opuszcza sąd z wyrokiem „w ręku” i na tym kończy się zainteresowanie jego problemami.
