Ustawę o leczeniu niepłodności Sejm uchwalił 25 czerwca 2015 r. Reguluje ona zagadnienia związane z prowadzeniem terapii metodami wspomaganego rozrodu (m.in. in vitro) i ochroną zarodków.
Dziecko z in vitro tylko dla par
Zgodnie z przepisami z procedur medycznie wspomaganej prokreacji, w tym z transferu zarodków, mogą korzystać wyłącznie małżeństwa i pary pozostające we wspólnym pożyciu. Warunkiem rozpoczęcia procedur jest podpisanie niezbędnych dokumentów i oświadczeń przez oboje małżonków/partnerów. Z procedury in vitro można skorzystać po co najmniej 12 miesiącach bezskutecznego stosowania innych metod leczenia.
Czytaj więcej
Spór o ustawę: dobra, bo daje bezpieczeństwo, czy zła, bo wyklucza część kobiet.
Regulacja z 2015 r. objęła również kobiety niepozostające w związkach, które dokonały depozytu zarodków jeszcze przed wejściem w życie nowych przepisów, pozbawiających je prawnej możliwości dokończenia zaplanowanej procedury leczenia, jeśli nie będą mieć partnerów deklarujących gotowość do ojcostwa. Choć Trybunał Konstytucyjny w 2018 r. uznał te przepisy za krzywdzące i wydał tzw. postanowienie sygnalizacyjne, do dzisiaj nie zostało ono zrealizowane.
RPO zaproponował dwa rozwiązania: możliwość wykorzystania zarodków przez samotną kobietę po wydaniu zgody przez sąd lub przygotowanie nowych przepisów. Zwrócił się do minister zdrowia Jolanty Sobierańskiej-Grendy o niezwłoczne podjęcie prac legislacyjnych.
