Polacy w Kazachstanie. Ropa, konina i życie potomków zesłańców Stalina

Korespondencja z Astany

– Parę lat temu posadziłam tu drzewka, ale nie chcą rosnąć. Zbyt gorąco i nie ma czym podlewać. Stoją w miejscu, ale jeszcze walczą, nie usychają. Być może kiedyś odbiją – opowiada mi Lidia, która z córkami schowała się pod jedną z nielicznych brzóz ratujących przed ponad 40-stopniowym skwarem. Na co dzień mieszkają w Astanie, prowadzą osiedlowy sklepik, ale co roku przyjeżdżają do Narodowego Sanktuarium Królowej Pokoju we wsi Oziornoje na północy Kazachstanu (niedaleko granicy z Rosją), by spotkać się z innymi potomkami wywiezionych tam w czasach stalinowskich Polaków. Tam, na pobliskiej stacji Tajynsza, w 1936 roku z wagonów bydlęcych wraz z ponad 35 tys. Polakami wysiedli jej pradziadkowie. Mieszkali na sowieckim Wołyniu, ale reżim stalinowski uznał ich za „elementy antysowieckie” i wywiózł do kazachstańskich stepów. Pradziadka rozstrzelano. Ale rodzina Lidii o tym dowiedziała się dopiero dwa lata temu.