4 zł tygodniowo przez rok !
Promocja dotyczy rocznej subskrypcji pakietu RP.PL z The New York Times.
Autentyczne dziennikarstwo na cały rok.
Kliknij i poznaj szczegóły oferty
Reklama
Tak się kończą krucjaty
Opublikowane kilka dni temu w „Rzeczpospolitej" badanie zaufania do instytucji publicznych nie powinno się stać dla Kościoła w Polsce lampką ostrzegawczą. To nie wystarczy, powinna się włączyć syrena alarmowa, a w parafiach powinny bić dzwony. Zaufanie do Kościoła w ciągu ostatnich trzech lat spadło niemal o 20 pkt procentowych. We wrześniu 2016 r. deklarowało je 58 proc badanych. Rok później 53 proc., a na początku 2020 r. tylko 39,5 proc. Czyli jedna trzecia osób, które jeszcze trzy lata temu ufały Kościołowi, straciła do niego zaufanie. Jeśli ktoś szukał dowodów, że w Polsce mamy do czynienia z turbolaicyzacją, to właśnie je dostał.
W dodatku lektura szczegółowych wyników badań pozwala postawić tezę, że spadek zaufania do Kościoła ma swoje korzenie w głębokim podziale politycznym społeczeństwa. Stara zasada, która głosi, że na sojuszu tronu z ołtarzem bardziej tracą ci, którzy stoją po stronie ołtarza, po raz kolejny się sprawdziła. Widać bowiem, że zaufanie do Kościoła jest powiązane ze stosunkiem do partii rządzącej. Kościołowi ufa 63 proc. wyborców PiS, nieufność wykazuje 21 proc. z nich. Z kolei 63 proc. wyborców Koalicji Obywatelskiej nie ufa Kościołowi, a zaufanie do niego ma jedynie 17 proc. Jeszcze mocniej widoczne jest to w elektoracie lewicy – Kościołowi nie ufa 84 proc. jej wyborców. Symetrystami okazują się głosujący na PSL: połowa Kościołowi nie ufa, a niemal 40 proc. tak.
Reklama
Plus Minus
„Limpopo”: Krokodyla nakarm mi luby
W „Limpopo” każdy z graczy zostaje groźnym zielonym gadem…
Plus Minus
„Islander: Wygnanie”: Europa po złej stronie
Dostajemy doświadczenie świata, w którym role ofiar i strażników zmieniają się szybciej niż w kalejdoskopie.
Plus Minus
„Slow Work. Jak pracować mniej i mądrzej”: W rytmie slow
Potrzebujemy nowego podejścia do pracy, które pozwoli nam działać skuteczniej, ale bez wyniszczającego tempa.
Plus Minus
Gość „Plusa Minusa” poleca. Dr hab. Dagmara Woźniakowska: Lubię wyraźne zakończenia
Nawet najbardziej szokujące sceny, które mogą wydawać się nieprawdopodobne, mają swoje potwierdzenie w rzeczywis...
Plus Minus
„The Ballad of Wallis Island”: Wyspa smutków i radości
„Niektórych rzeczy nie da się odzyskać”, a skoro tak, to najwyższa pora ruszyć do przodu.
