4 zł tygodniowo przez rok !
Promocja dotyczy rocznej subskrypcji pakietu RP.PL z The New York Times.
Autentyczne dziennikarstwo na cały rok.
Kliknij i poznaj szczegóły oferty
Reklama
Kosmici w służbie Trumpa
Bezpretensjonalna satyra na Amerykę Donalda Trumpa. I niejednoznaczna – ofiarą często absurdalnych żartów padają tak republikanie, jak i demokraci, a na niektórych polityków, jak Nancy Pelosi czy Alexandria Ocasio-Cortez, trudno będzie mi już spojrzeć w oderwaniu od znakomitych karykatur reprezentantki Pitosi i Anabeli Ysidro-Campos. Ale to przede wszystkim propozycja mocno niezobowiązująca, lekka, która nie oferuje wiele poza luźną szyderą – dziesięć 30-minutowych odcinków raczej na zresetowanie się po ciężkim dniu.
Generał Mark Naird (Steve Carell) zostaje dowódcą nowego rodzaju sił zbrojnych – tytułowych Sił Kosmicznych, których żołnierze nazywani są kosmitami. Odpowiada za ambitny program powrotu na Księżyc, co prezydent ogłasza oczywiście na Twitterze. Do pomocy dostaje dr. Adriana Mallory'ego (John Malkovich), wybitnego naukowca, który temperuje jego wojskowe ambicje.
Naird jest przerysowanym generałem macho wyrwanym wprost z pól minowych Bośni, o której często wspomina. Ale trochę też przypomina inną graną przez Carella postać – absolutnie niekompetentnego Michaela Scotta, dyrektora oddziału z amerykańskiej wersji „Biura" Ricky'ego Gervaisa. Może dlatego, że Steve Carell każdą rolę gra bardzo podobnie. Ciekawszą postacią jest idealistyczny naukowiec, który musi stawić czoło wyzwaniom, jakie dla z początku pogardzanego przez niego Nairda są naturalne – i to głównie dla kreacji Johna Malkovicha warto sięgnąć po tę luźną satyrę.
Reklama
Plus Minus
Sztuczna inteligencja na froncie. „Istnieje ryzyko, że broń autonomiczna sama zacznie podejmować decyzje”
Czy naprawdę chcemy, aby sztuczna inteligencja decydowała o użyciu broni, która cechuje się ograniczoną precyzją...
Materiał Promocyjny
Nowy luksus zaczyna się od rozmowy. Byliśmy w showroomie EXLANTIX
Pokazywane tam samochody zachwycają technologią i wyposażeniem, ale dziś o przewadze coraz częściej nie decydują same liczby i specyfikacja, lecz jakość relacji i rozmowa. To właśnie one wysuwają się na pierwszy plan, a ja szybko przekonałem się, że marka wyraźnie na to stawia.
Plus Minus
„Megadeth”: Pożegnanie z gitarą
Najlepszą częścią pożegnalnego albumu Megadeth są utwory spokojniejsze i bardziej refleksyjne.
Plus Minus
„Monolok”: W poszukiwaniu opowieści
Książkę Pawła Sołtysa czyta się z przyjemnością. Można na raz, można na wyrywki, można wypisywać co piękniejsze...
Plus Minus
„Karakum”: Wielbłąd dla początkujących
„Karakum” to okazja, by poprowadzić własną karawanę…
