Był pan w grupie Marka Borowskiego, która w 2004 r. doprowadziła do rozłamu w SLD. Dlaczego uznał pan, że Sojusz Lewicy Demokratycznej nie jest już partią dla pana?

Byliśmy pod ogromnym ciśnieniem afer SLD, które wpływały na nasze emocje. Źle się z tym czuliśmy. Uważaliśmy, że lewica powinna mieć taką reprezentację, która nie byłaby obciążona aferalnym balastem. Ten aspekt emocjonalny był widoczny u wszystkich, którzy odeszli z Sojuszu. Może najmniej u lidera tego naszego ugrupowania, czyli Marka Borowskiego, który, moim zdaniem, myślał już wtedy o wyborach prezydenckich. Pozostanie w SLD nie dawało mu szans na rekomendację do tego wyścigu. Dziś myślę, że byliśmy nadwrażliwi. Te afery wcale nie były takie straszne w porównaniu z późniejszymi nadużyciami kolejnych partii rządzących.