Czy umieranie może być zadaniem? A czy istnieje jakiekolwiek ważniejsze od niego? Jest jak kotara zapadająca w połowie przedstawienia. Utkana z ciemności, strachu, niezrozumienia. Ale przede wszystkim – jakiegoś dziwnego, nieporównywalnego z niczym patosu. Życie, twórczość, jest jak grecka tragedia. Wszystkie najważniejsze sceny odbywają się poza zasięgiem wzroku publiczności. Głos milknie, twarz znika, widzowie rozchodzą się do domów, wzruszając ramionami, szukając już po drodze innych tematów do rozmowy. Ten jakoś ich krępuje. Jakby czyjeś zniknięcie było aktem intymnym, o którym lepiej jest nie mówić.