Antonio Musarra, „Wyspa, której nie ma. Geografie wyobrażone pomiędzy Morzem Śródziemnym i Atlantykiem”, przeł. Joanna Ugniewska, Słowo/Obraz Terytoria, Gdańsk 2026.

To zawsze musi być wyspa. Droga do niej wiedzie wspak: dociera się tutaj, podróżując tam. Niby przemierza się morze, ale bardziej podróżuje się przecież we mgle, w rozterkach kompasu. W samej istocie tkwiącego tu rebusu jest niespodzianka pojawiająca się nieoczekiwanie na pozornie znanym krajobrazie. Wyspa, która raz jest, a raz jej nie ma. Wielu ją widziało. Niektórzy stanęli nawet na jej brzegu. Nieliczni ją opuszczali, a gdy próbowali wrócić, nie potrafili już odnaleźć drogi powrotnej. Wszyscy o niej śnimy, dlatego wpatrujemy się w mapy, które prowadzą do nas, rozbitków dnia powszedniego.